PARASHAT BEHÁR

Op de berg (Leviticus 25:1 – 26:2)

Je zelf wegcijferen voor Hem

“En G’D sprak tot Mozes op de Berg Sinaï ” (Leviticus 25:1)

Wat leert de bovenstaande zin ons ten aanzien van onze dienst aan G’D?

De Lubavitcher Rebbe schrijft dat in alle opzichten van Jodendom verlangd wordt van iemand, vastberaden te zijn zoals een berg die niet verplaatst kan worden, ongeaffecteerd door alle problemen rondom. Deze uitspraak is verwant aan die van Rabbi Dov Ber van Lubavitch: “De ziel ging nimmer in verbanning”.

Een deel van onszelf is nooit, en zal nooit echt ongeaffecteerd door deze wereld. Bovendien, zegt de Talmoed, “De dienaar van een koning is van zichzelf een koning” (Shavoe’ot 47). Elke Jood is een dienaar van G’D. Daarom is het verboden om afstand te doen van onze eigen eer, niet omdat we belang hebben bij onze prestige, maar eerder omdat we verantwoordelijk zijn voor de eer van de Koning der Koningen, De Heilige, geprezen zij Hij.

Ons wekelijks Thoragedeelte behandelt de wetten van shemita, het vrijgeven of het laten rusten. Juist zoals we een wekelijkse Shabbatdag houden, zo ook is er, eens in de zeven jaar, een shabbatjaar voor het land, genaamd “shemita”, wanneer het wordt bevrijd van alle activiteit. Rashi stelt de vraag, waarom wordt shemita als eerste behandeld na de woorden “…op de Berg Sinaï”? Hij antwoordt dat dit is, om ons duidelijk te maken dat juist zoals de details van de mitzwa van Shemita, welke hier zijn beschreven, in zijn totaliteit zijn gegeven op de Berg Sinaï, zoals eveneens de details van alle andere wetten van de Thora, zelfs de niet geschrevene, werden daar in z’n geheel gegeven.

Rabbi Eliezer Lipman, in het boek Otzar Maimariem, becommentarieert hoofdstuk 32 van de Tanya, waar het concept van het liefhebben van je naaste wordt besproken.

De Tanya legt uit dat de sleutel om de Thora in zijn geheel te verwezenlijken is, het verheffen van de ziel over het lichaam. Anderen liefhebben en G’D liefhebben is alleen mogelijk wanneer wij de bedrieglijke verdeeldheid negeren, gecreëerd door ons werelds bewustzijn en ons richten op de ware spirituele eenheid van onze ziel. Diegenen die hun lichaam primair maken en hun ziel secondair, zijn niet in staat om lief te hebben. Rabbi Lipman legt uit, dat we van deze les leren, dat het onmogelijk is om op een of andere manier, oprecht een mitzwa kunnen uitvoeren, tenzij iemand eerst het niveau heeft bereikt van ”het liefhebben van je naaste”. Zonder anderen lief te hebben, kunnen wij G’D niet oprecht liefhebben, het fundamentele grondprincipe voor het doen van alle geboden en verboden, de Mitzwot. Dit is de boodschap van Rashi’s eerste commentaar op parashat Bahar. Zoals de wetten van shemita, volledig waren gegeven op De Berg Sinaï, zo zijn ook alle wetten van de Thora daar volledig gegeven. De enige manier om de mitzwot te doen is “van de Sinaï”. Toen de Joden waren verzameld aan de Sinaï, hadden zij een niveau van ware eenheid bereikt, een werkelijke liefde voor elkaar. Zo ook in onze generatie, als we beginnen bij het liefhebben van onze naasten, zijn we ook in staat om G’D lief te hebben, en elke mitzwot is makkelijk.

De Thora voorspelt de reacties van de Joden ten aanzien van het shemitajaar: “Wat zullen we eten in het zevende jaar?” G’D antwoordde dat Hij de opbrengst van het zesde jaar drievoudig zou zegenen (een voor het zesde jaar, een voor het shemitajaar, en een voor het achtste jaar wanneer de boeren de groeiende oogst afwachtten). Ondanks dit, waarom zou er twijfel aan G’D’s zegen zijn, vond het niet een paar jaar eerder ook plaats? De Lubavitcher Rebbe verklaart dat elke landbouwer weet dat bij elk voorbijgaand seizoen, een veld minder vruchtbaar wordt. Bij het zesde jaar zal het punt bereikt worden waarboven geen groei of verhoging meer mogelijk is. Wat zijn de kansen van dit veld dat het weer een normaal opbrengst heeft, in geen geval, driemaal zoveel? Ongetwijfeld gaat deze wonderbaarlijke gebeurtenis alle natuurlijke logica te boven. Wanneer iets boven onze logica uitstijgt, rest ons alleen de vraag, “Wat zullen we eten in het zevende jaar?” De wetten van Shemita leert ons om onze logica en persoonlijke verwachtingen los te laten en ons te verlaten op G’D en Zijn mitzwot. Wij cijferen ons weg voor Hem. Niettemin, een deel van onze “ik” kan niet worden weggecijferd. Daarom, telkens wanneer een nieuw shemitajaar aanbreekt, ontstaat nieuwe twijfel. Dit betekent niet, dat wij elke keer in ons leven, wanneer wij aarzelen of reageren ten aanzien van een bepaalde uitdaging, geen vooruitgang hebben geboekt. Integendeel, het betekent dat we hardnekkig moeten volharden en vooruit moeten gaan!!

SHABBAT SHALOM

Zeg                Leviticus. 21:1 – 24:23

Rabbi Shimon bar Jochai

Zohar III, 97a-b

“Jullie moeten tellen van de dag volgend op de feestelijk rustdag,  de dag dat  jullie de ‘Omer’, als een zijdelings bewegend offer gebracht hebben, zeven volle weken moeten het zijn. Tot na de zevende week moet jullie tellen, vijftig dagen….(Leviticus. 23:15-16)

Dit is de Mitzwa voor het tellen van de Omer, zoals de Wijzen hebben vastgesteld (SoekkaI 58b). De esoterische betekenis is deze: alhoewel de Israëlieten zichzelf hebben gepurificeerd om het Pesach offer te maken en te brengen, dus achterlatend de sfeer van spirituele onzuiverheid, waren zij desondanks toch niet op het juiste niveau van perfectie en zuiverheid.

Niettemin waren zij in een staat om het Pesachoffer te brengen omdat de illuminatie die voortvloeit vanuit de sefirot omvattend de bovenste drie sefirot van het hogere bewustzijn (Chochma, Bina,en Da’at) niet afhangt van de verdienste van de Israëlieten, maar voortvloeit als een gevolg van G’D’s goedhartigheid (Ramaz).

Dit is de reden waarom we niet het Hallelgebed complementeren na de eerste dag van Pesach, omdat zij nog niet het juiste niveau van perfectie hebben bereikt.

Deze [zeven purificatie weken] zijn vergelijkbaar met de zeven pure dagen van een vrouw na haar menstruatie. Wanneer eenmaal haar cyclus is beëindigd, begint zij te tellen [zeven dagen].

Zo ook met de Israëlieten toen zij Egypte verlieten, zij verlieten hun staat van spirituele onreinheid. Zij vierden Pesach, participerend in het voedsel van hun Vader (Zie Sifri Zoeta, Nasso 57), en vanaf dat tijdstip telde zij de dagen totdat de vrouw (het Joodse Volk) haar Echtgenoot [G’D] kan naderen. Deze zijn de vijftig dagen [tot aan de dag volgend op de voltooiing van de zeven weken van het tellen van de Omer] van purificatie die iemand in staat stelt om de Komende Wereld binnen te gaan [verwijzend naar het niveau van Bina] en de Thora te ontvangen, en de vrouw in staat te stelt om tot haar Echtgenoot te komen.

Aangezien deze de dagen zijn van de masculiene wereld [de wereld van de zeven Sefirot van Zeir Anpin] is deze telling alleen opgelegd aan mannen (zieAvraham, Orach Chaim siman 4989). En om deze reden moet men ook staande tellen, want aangelegenheden met betrekking tot de Lagere Wereld worden zittend gedaan. Dit is het diepe mystieke [verschil tussen] die delen van gebed die staande gezegd worden en die zittend gezegd worden.

Nu omvatten deze vijftig dagen negenenveertig dagen van Thora aspecten, maar de vijftigste dag is een diep mystiek geheim van de Thora zelf.. Als je nu vraagt of deze vijftig niet in feite negenenveertig zijn [ zeven weken van elk zeven dagen zijn gelijk aan 49, is het antwoord dat] één van hen [de Vijftigste Poort van Bina, zie Rosh HaShana 21b, Nedariem 38a] verborgen is en de hele wereld er op berust. Op de vijftigste dag [de dag dat de Thora werd gegeven], werd wat verbogen was gereveleerd, zoals de Koning die de vertrekken van de Koningin binnen treedt en daar blijft.

De essentie van de Thora, hier vergeleken met de Koning Zelf, was voor altijd gegeven aan de koningin, het Joodse Volk.

Dit is de betekenis van dit mystieke idee.

Shabbat Shalom

 Heilig   Leviticus. 19:1 – 20:27

 Rabbi Shimon bar Jochai

 Zohar, p. 82b

 Nachtleven vs. Zelfhulp

 De Zohar onderwijst uitgebreid over de gedragsgewoonten die vereist zijn om de mitzwa “heilig” te zijn, te vervullen, zoals het in de Thoralezing van deze week aan de orde komt. In de onderstaande passage zien we welk onderscheid wordt gemaakt tussen bescheiden gedrag en arrogantie gedrag dat moeiteloos  de westerse levenswijze doordringt.

 “Het is de eer van G’D [Elo-hiem] om dingen te verbergen” (Spreuken. 25:2)

Degenen die zich niet verbinden met die eer [door het houden van de Thora en mitzwot die G’D ons gaf] houden die dingen [o.a. de Shechina] voor zichzelf verborgen.

 De G’ddelijke Aanwezigheid kan niet verblijven daar waar een steunpunt is voor de krachten van ego en zelfverheerlijking gekarakteriseerd door arrogant gedrag. Deze krachten worden “chitzoniem“, uiterlijkheden genoemd, omdat zij ver afstaan van de innerlijke essentie van heiligheid in een persoon en in het universum. De Zohar verklaart dat G’D Zijn Essentie beperkt om een diverse wereld te creëren. Echter hoe meer het Oneindige Licht wordt samengetrokken des de meer kunnen de krachten van duisternis bloeien. Door zich alleen op zichzelf en hun opzichtige fysieke verschijning te richten, worden deze mensen een medium voor deze krachten van duisternis en verliezen het G’ddelijke uit het oog. Het geraakt voor hen verborgen, verdrongen door hun eigen egoistisch initiatief.

Over deze mensen is geschreven: “Dwazen richten schade aan” (Spreuken. 3:35) Dit zijn de onontwikkelde mensen die “geen manieren hebben” omdat zij geen moeite doen om zich te verbinden met de eer van de Thora.

 Hoe kunnen zij in gebed zeggen, “Onze Vader Die in de Hemel is, hoor onze stem, red ons en heb medelijden met ons en verhoor ons gebed”? Ongetwijfeld zal de Heilige, gezegend zij Hij, tegen hen zeggen,” Als Ik jullie Vader ben, waar is dan de eer die je Mij moet geven? Waar is jullie streven de Thora en haar instructies te begrijpen om Mijn mitzwot te vervullen”? Want hoe kan iemand zijn meester dienen als hij niet zijn meesters opdrachten heeft geleerd?

 De uitzondering is [een onwetend persoon] die gehoord heeft [ het juridische vereiste van elke Jood] van de wijze en de geboden houd. Deze persoon heeft voor zichzelf het juk van [de term] “We zullen doen en we zullen horen” geaccepteerd.

 Aan de Berg Sinaï sprak het Joodse Volk deze fameuze frase vóór het ontvangen van de Thora, daarmee uitdrukkend de bereidwilligheid om haar geboden te vervullen zelfs vóór gehoord te hebben wat het inhoudelijk betekende. Een persoon ongestudeerd in Thora, maar zich inspannend om te weten te komen van degene die geleerd heeft wat de juiste houding is in allerlei omstandigheden, wordt als waardig beschouwd alhoewel hij voor zichzelf niet kan leren. 

 Er is desalniettemin een groot verschil tussen iemand  die zijn instructies direct van zijn Meester kan ontvangen [door eigen studie van Thora] en iemand die instructies ontvangt van Zijn boodschappers [De Wijzen en de Rabbijnen]. Wat is het grote verschil tussen hen? Er staat geschreven dat Mozes de Thora op de Berg Sinaï ontving en naderhand overdroeg aan Jehoshoea. Ik [de ziel van Mozes, die deze sectie van de Zohar verhaalt] ontving de Thora [direct van G’D]. Daarna gaf ik het aan de Wijzen door.            

 Hier uit leren we dat iemand die zelf Thora leert, om haar te vervullen, wordt beschouwd als of hij zelf de Thora direct van G’D heeft ontvangen, met andere woorden, op de zelfde wijze als Mozes!

 Als iemand [instructies] ontvangt van iemand anders [niet zelf leert] is het zoals bij de maan en de planeten die alleen hun licht ontvangen van de zon en bij het ontvangen van dat licht zelf verlicht worden [zonder enig licht van zichzelf te hebben toegevoegd].  Met als gevolg dat iemand die alleen maar licht ontvangt  het risico loopt dat zijn lichtbron kan worden verwijderd [met ander woorden, de leraar op wie hij zich verlaat, overlijdt]. Dit gebeurt zoals we zien met de zon en de maan wanneer hun licht s ‘nachts verdwijnt.

 Je zou kunnen zeggen dat dit licht van de maan van de zon komt, hoewel het innerlijk is vergaard, schijnt het nadien op de maan en de planeten [zoals de leringen van een wijze na zijn dood].  Maar wij zien dit anders. Het is als een eclips van de zon en de maan. Op het tijdstip dat hun lichtbron verdwijnt, blijven zij achter als een lichaam zonder ziel. De essentie van het licht is daar waar het ontstaat en houdt niet op te schijnen (G’D) en er is geen andere macht buiten Hem dat Zijn Licht kan stoppen.

SHABBAT SHALOM 

 Rabbi Shimon bar Jochai

Zohar, p. 82b

Nachtleven vs. Zelfhulp

De Zohar onderwijst uitgebreid over de gedragsgewoonten die vereist zijn om de mitzwa “heilig” te zijn, te vervullen, zoals het in de Thoralezing van deze week aan de orde komt. In de onderstaande passage zien we welk onderscheid wordt gemaakt tussen bescheiden gedrag en arrogantie gedrag dat moeiteloos  de westerse levenswijze doordringt.

“Het is de eer van G’D [Elo-hiem] om dingen te verbergen” (Spreuken. 25:2)

Degenen die zich niet verbinden met die eer [door het houden van de Thora en mitzwot die G’D ons gaf] houden die dingen [o.a. de Shechina] voor zichzelf verborgen.

 De G’ddelijke Aanwezigheid kan niet verblijven daar waar een steunpunt is voor de krachten van ego en zelfverheerlijking gekarakteriseerd door arrogant gedrag. Deze krachten worden “chitzoniem“, uiterlijkheden genoemd, omdat zij ver afstaan van de innerlijke essentie van heiligheid in een persoon en in het universum. De Zohar verklaart dat G’D Zijn Essentie beperkt om een diverse wereld te creëren. Echter hoe meer het Oneindige Licht wordt samengetrokken des de meer kunnen de krachten van duisternis bloeien. Door zich alleen op zichzelf en hun opzichtige fysieke verschijning te richten, worden deze mensen een medium voor deze krachten van duisternis en verliezen het G’ddelijke uit het oog. Het geraakt voor hen verborgen, verdrongen door hun eigen egoistisch initiatief.

Over deze mensen is geschreven: “Dwazen richten schade aan” (Spreuken. 3:35) Dit zijn de onontwikkelde mensen die “geen manieren hebben” omdat zij geen moeite doen om zich te verbinden met de eer van de Thora.

 Hoe kunnen zij in gebed zeggen, “Onze Vader Die in de Hemel is, hoor onze stem, red ons en heb medelijden met ons en verhoor ons gebed”? Ongetwijfeld zal de Heilige, gezegend zij Hij, tegen hen zeggen,” Als Ik jullie Vader ben, waar is dan de eer die je Mij moet geven? Waar is jullie streven de Thora en haar instructies te begrijpen om Mijn mitzwot te vervullen”? Want hoe kan iemand zijn meester dienen als hij niet zijn meesters opdrachten heeft geleerd?

 De uitzondering is [een onwetend persoon] die gehoord heeft [ het juridische vereiste van elke Jood] van de wijze en de geboden houd. Deze persoon heeft voor zichzelf het juk van [de term] “We zullen doen en we zullen horen” geaccepteerd.

Aan de Berg Sinaï sprak het Joodse Volk deze fameuze frase vóór het ontvangen van de Thora, daarmee uitdrukkend de bereidwilligheid om haar geboden te vervullen zelfs vóór gehoord te hebben wat het inhoudelijk betekende. Een persoon ongestudeerd in Thora, maar zich inspannend om te weten te komen van degene die geleerd heeft wat de juiste houding is in allerlei omstandigheden, wordt als waardig beschouwd alhoewel hij voor zichzelf niet kan leren.

Er is desalniettemin een groot verschil tussen iemand  die zijn instructies direct van zijn Meester kan ontvangen [door eigen studie van Thora] en iemand die instructies ontvangt van Zijn boodschappers [De Wijzen en de Rabbijnen]. Wat is het grote verschil tussen hen? Er staat geschreven dat Mozes de Thora op de Berg Sinaï ontving en naderhand overdroeg aan Jehoshoea. Ik [de ziel van Mozes, die deze sectie van de Zohar verhaalt] ontving de Thora [direct van G’D]. Daarna gaf ik het aan de Wijzen door.            

Hier uit leren we dat iemand die zelf Thora leert, om haar te vervullen, wordt beschouwd als of hij zelf de Thora direct van G’D heeft ontvangen, met andere woorden, op de zelfde wijze als Mozes!

Als iemand [instructies] ontvangt van iemand anders [niet zelf leert] is het zoals bij de maan en de planeten die alleen hun licht ontvangen van de zon en bij het ontvangen van dat licht zelf verlicht worden [zonder enig licht van zichzelf te hebben toegevoegd].  Met als gevolg dat iemand die alleen maar licht ontvangt  het risico loopt dat zijn lichtbron kan worden verwijderd [met ander woorden, de leraar op wie hij zich verlaat, overlijdt]. Dit gebeurt zoals we zien met de zon en de maan wanneer hun licht s ‘nachts verdwijnt.

Je zou kunnen zeggen dat dit licht van de maan van de zon komt, hoewel het innerlijk is vergaard, schijnt het nadien op de maan en de planeten [zoals de leringen van een wijze na zijn dood].  Maar wij zien dit anders. Het is als een eclips van de zon en de maan. Op het tijdstip dat hun lichtbron verdwijnt, blijven zij achter als een lichaam zonder ziel. De essentie van het licht is daar waar het ontstaat en houdt niet op te schijnen (G’D) en er is geen andere macht buiten Hem dat Zijn Licht kan stoppen.

SHABBAT SHALOM 

Ongegeneerd kwaad

De geschriften van Rabbi Jitzchak Luria

Het Thoragedeelte van deze week begint met een bespreking van de purificatieritus die een persoon, getroffen door tzara’at, moet ondergaan, wanneer hij is genezen. Een van de karakteristieken van deze ritus is als volgt:

“Dan geeft de Priester opdracht om voor de te reinigen persoon twee levende, reine vogels te nemen, met cederhout, karmozijnrode wol en hysop. Vervolgens geeft de Priester opdracht de ene vogel te slachten boven een voorwerp van aardewerk, boven water uit een levende bron. De levende vogel neemt hij apart met het cederhout, de karmozijnrode wol en de hysop en die doopt hij, samen met de levende, in het bloed van de vogel die geslacht is boven het water uit de levende bron. Dan spat hij zeven keer op de van de tara’at ziekte, te reinigen persoon;daardoor reinigt hij hem; de levende vogel laat hij in het vrije veld wegvliegen. (Leviticus. 14:4-7)

De aandoening  tzara’at, is niet simpelweg een medische conditie, maar weerspiegelt een spirituele mentale aandoening, een gebrekkig gedrag in het leven. Dit gedrag is het gevolg van het binnendringen van bepaalde vormen van niet G’ddelijke ideeën of perspectieven in iemands wijze van denken, dat hem uiteindelijk depressief, negatief en asociaal maakt. Het purificatieproces moet dan weergeven hoe zo iemand zichzelf distantieert van deze negatieve wijze van denken.

Deze negativiteit of egocentrisme heet ongegeneerd “kwaad”in Kabbala. Het imaginaire beeld dat hiervoor wordt gebruikt is een “schil”, een grof, oneetbaar omhulsel, dat het fruit of vlees van de noot omringt. De beeltenis is kenmerkend op twee punten: allereerst, het feit dat de schil niet kan worden gegeten, het fruit afsluit en verwijderd moet worden, indiceert dat egocentrisme geen plaats heeft in een joods leven. In de tweede plaats, het feit dat de schil dient om het fruit te beschermen tijdens het rijpingsproces indiceert, dat in de context van zelfbehoud, het ego een doel nastreeft. In elk geval, centraal in het begrip van het purificatieproces van egocentrische negativiteit is de Kabbala “topologie” van kwaad. Het is dit onderwerp dat het grootste onderdeel zal vormen van de verhandeling van de geschriften van de Arizal.

Waarop ik (JG) in een later artikel op terug zal komen.

SHABBAT SHALOM

DE ESSENTIE VAN RITUELE ONREINHEID

Een van de meest onbegrepen concepten van de Thora is de inhoud van de woorden toema en tahara. Vertaald als “onrein”en “rein” of “onzuiver” en “zuiver”, toema en tahara, en bij extensie de wetten van Niedda (vrouwelijke menstruatie) en familie-reinheid, roepen vaak een negatief respons op. Waarom is de vraag, moet een vrouw gestigmatiseerd worden als tamé, “onrein”? Waarom zou zij zich inferieur moeten voelen over een natuurlijk proces in haar lichaam? Het mag zeer oprecht gezegd worden dat deze bedenkingen voortkomen vanuit een fundamentele mis opvatting.

Toema

en tahara zijn spirituele en geen fysieke concepten. De wetten van Toema, Niedda en Mikwe (ritueel bad) behoren tot die categorie van geboden in de Thora die bekend staan als Choekkiem, G’ddeljke uitvaardigingen waar geen uitleg aan is gegeven. Zij zijn niet logischerwijze te begrijpen, zoals de wetten van diefstal of moord, of die wetten die dienen als herinnering van nationale gebeurtenissen in onze geschiedenis, zoals Pesach en Soekkot. De wetten van Toema en Tahara zijn supra-rationeel, “boven alle redenatie”. En het is precies daarom dat zij op zulk hoog spiritueel niveau zijn, boven het bevattingsvermogen van het intellect, zodat zij een deel van de ziel verheft en affecteert, dat deel van de ziel dat alle redenatie overtreft. Maar al kan het menselijke verstand deze G’ddelijke regels niet logisch verwerken, kunnen wij als nog proberen om hun spirituele innerlijke betekenis en belang te onderzoeken en te begrijpen.

Vanuit deze poging is de leer van de Chassidische filosofie van onschatbare waarde en hulp, want de studie van Chassidoet releveert het innerlijke aspect van de Thora, haar “ziel”, het kan ons leiden door sferen waar menselijk intellect hulpeloos in is.

Chassidisme streeft naar de directe waarneming van het schuilgaande G’ddelijke in alles en belicht de spirituele bronnen van alle fysieke fenomenen.

TOEMA ALS DE AFWEZIGHEID VAN HEILIGHEID

De Chassidische leer legt uit dat Toema, in essentie, “spirituele onreinheid” is in de zin van “afwezige heiligheid”. Heiligheid wordt genoemd “leven””vitaliteit”, het is dat wat verenigd is met en voortkomt uit de bron van al het leven, de Schepper. De Chassidische filosofie verklaart verder dat de ware binding met G’D is, door heiligheid, betekend dat iemands eigen onafhankelijke existentie in een staat van Bittoel is,”wegcijfering” tegenover G’D. Het tegenovergestelde is, wat is verwijderd of gesepareerd van de bron en wordt genoemd “dood” en “onreinheid”. Volgens de Thorawet is de dood de principiële oorzaak van alle Toema, de hoogste graad van Toema komt door aanraking van een dood lichaam. De krachten van kwaad zijn in de terminologie van kabbala en Chassidisme, de Sitra Achra, “de andere kant”. Zij zijn wat is “de andere kant”, wat ver van G’ds aanwezigheid en heiligheid is. Zij gedijen in de sferen waar Hij het meest verhuld is en het minst gevoeld wordt, daar waar heiligheid het minst is. In een omgeving waar G’d het minst aanwezig is, is natuurlijkerwijs meer ruimte voor “oppositie” tegen Hem. Vandaar dat, spiritueel gezien, boven alles het meest kwade en het meest onreine in een persoon het eigenbelang is. Men duwt G’Ds aanwezigheid weg en creëert een leegte, een vacuüm waar Zijn aanwezigheid zou moeten zijn. Dit is de diepere betekenis volgens de Chassidische leer van de uitdrukking ” het veroorzaken van een “chiloel Hashem,” het ontheiligen van G’D’s naam, men zal niet een chalal ( leegte) maken, een ruimte zonder Zijn aanwezigheid.

Heiligheid staat gelijk aan bittoel, onafhankelijk existentie van G’D heeft geen waarheidszin. Daarom zeggen onze geleerden ons dat arrogantie gelijk staat aan afgoderij, want afgoderij betekent in essentie, dat iets wordt beschouwd als onafhankelijk van zijn schepper en zichzelf in plaats stelt van Hem.

Vandaar, als wij de woorden “rein”en “onrein” ontdoen van hun fysieke bijbetekenissen en hun ware spirituele betekenis beseffen, zien we wat zij echt te kennen geven, heiligheid of afwezigheid van heiligheid.

EEN BELANGRIJK VERSCHIL TUSSEN TWEE TYPES VAN TOEMA

In dit stadium van de verhandeling zouden we ons moeten afvragen: Waarom moet Toema überhaupt bestaan? Welk doel heeft het in G’D’s schepping? “De almachtige heeft het één tegenover het andere geschapen,” het boek Prediker vertelt ons, en zoals de Chassidische leer het interpreteert, alles in de sfeer van heiligheid heeft zijn tegenhanger in de sfeer van onheiligheid.

Aan de ene kant zijn deze tegenovergestelden sferen geschapen zodat wij over een “vrije keus” kunnen beschikken`. En een dieper niveau, zoals Chassidisme verklaard, wanneer wij het kwaad verwerpen en kiezen voor het goede en daarnaast, het kwaad transformeren tot in goed, heeft dat niet alleen een effect op ons zelf, maar ook een uitwerking op de wereld en brengt de uiteindelijke perfectie dichterbij. Vandaar dat het uiteindelijke doel van toema, de “andere kant”, is om ons te stuwen naar hogere niveaus. Zoals een zeer bekende Chassidische uitspraak luidt: “Elke verlaging is als doel een grotere verheffing” en allen verhullingen van G’D maken plaats voor een groter openbaring. Wanneer de ziel neerdaalt in deze wereld om zich te vestigen in een fysiek lichaam, ondergaat het een onvergelijkbare verlaging met de voorafgaande zuiver spirituele existentie. Het doel niettemin van deze verlaging is, om de ziel de mogelijkheid te geven zelfs hoger te stijgen in zijn bevattingsvermogen van G’D en een meer verheffende status te verkrijgen dan voor het in deze wereld neerkwam. Het kan deze verheffing alleen verkrijgen door middel van een lichaam die G’D dient in deze lagere fysieke wereld. Maar er is verhulling en onreinheid in deze lagere wereld, daar tegenover, kan alleen door zijn worsteling hier de ziel hoger rijzen. We moeten hen in twee types van Toema, twee types van “verlaging” onderscheiden. Er is een Toema die wij zelfs creëren wanneer wij opzettelijk G’Ds aanwezigheid wegduwen en een leegte laten ontstaan; en er is een Toema die G’D heeft geschapen als deel van de natuur. Dit onderscheid is cruciaal om Niedda ( regels t.a.v. menstruatie ) te begrijpen. De Toema, de onreinheid die is verbonden met de zonde, is een leegte de we creëren en waarbij we ons zelf verlagen. De Toema van Niedda, daarentegen, is een wezenlijk onderdeel van de vrouwelijke natuurlijke maandelijkse cyclus. Haar “verlaging” van een hoogniveau van potentiele heiligheid ( m.a.w. waar een leven mogelijk is ) betekend niet dat zij, G’D behoede, “zondigt”of “degenereert”, “inferieur”of “stigmaties is. Integendeel, juist omdat er zo een heiligheid betrokken is in de vrouwelijke eigenschap, het Goddelijk vermogen om, ex nihilo, nieuw leven te scheppen vanuit haar lichaam, is er ook de mogelijkheid voor grotere Toema–maar evenzo een groter Verheffing.

SHABBAT SHALOM

Achtste    Leviticus. 9:1 – 11:47

Rabbi Shimon bar Jochai

Van Wijn en Appels

Zohar, parashat Shemini p. 40a

Dit Thoragedeelte bespreekt de inauguratie van het Tabernakel, de ontmoetingsplaats tussen de mens en de Oneindige. Hier behandelt de Zohar het vraagstuk van verbanning uit die verheven staat van verbinding met het G’ddelijke. Wat wordt heden ten dage vereist?

Rabbi Jehoeda opent zijn verhandeling met het vers, “ Ondersteun mij met glazen bokalen met wijn [in het Hebreeuws, “ashishot”], heel mij met appels, want ik ben ziek van liefde”. (Hooglied. 2:4). We hebben dit vers reeds eerder op een prachtige wijze uitgelegd, maar hier kan het geïnterpreteerd worden op een andere wijze als volgt: De Congregatie van Israël [de Shechina en de Sefira van Malchoet] zegt deze woorden als zij tot ballingschap vervallen. [ Zij pleit met haar kinderen, het Volk van Israël] “Ondersteun mij”. Wat betekent dit “Ondersteun mij”? Iemand die valt behoeft ondersteuning, zoals staat geschreven, ´G’D steunt degenen die vallen” (Psalmen. 145:14) Omdat de Congregatie van Israël in ballingschap is gevallen [van G’D die anders haar zou hebben geholpen], zegt zij, “Ondersteun mij”. En wie vraagt zij om haar te ondersteunen? [Zij vraagt steun van] haar kinderen Israëls, die met haar in ballingschap zijn.

De ballingschap van de Shechina is een val van het niveau van bewustzijn  van de eenheid met het G’ddelijke, gesymboliseerd door het Tabernakel. Dit bewustzijn  kan in gelijke mate worden teruggebracht in de staat van ballingschap door die “kinderen”van de Shechina die, door meditatieve eenwording, een influks van G’ddelijk Licht  teweeg brengen in de Sefira van Malchoet en haar op haar voetstuk plaatst door opnieuw te verbinden met haar oorsprong in de Sefira van Bina; dit kan het innerlijke aspect van ballingschap rectificeren. De externe fysieke ballingschap kan alleen worden gerectificeerd met de herbouw van het Tabernakel in de vorm van de Derde Tempel.

Door wat wordt zij ondersteund? Door glazen bokalen met wijn [ashishot], Die de Voorvaderen zijn.

De Voorvaderen, Abraham, Izaak en Jacob, zijn de archetypen van de Sefirot Chesed, Gevoera en Tiferet. Zij zijn de emotionele eigenschappen van goedhartigheid, vrees/oordeel en barmhartigheid en zijn gelijk aan vuur. Het woord voor vuur in het Hebreeuws is “aish”, en het woord “ashishot” is als een meervoudsvorm voor vuur. Chesed is een wit vuur, Gevoera is zwart vuur en de combinatie van de twee is Tiferet. Meditatief gebed brengt teweeg dat deze Sefirot worden gevuld met overvloed (bekend als “Sheva”) van Bina en dit op zijn beurt wordt doorgeven, door de Sefira van Yesod, naar Malchoet.

Zij vullen eerst die goede wijn, die heeft gerijpt op zijn sedimenten, de overvloed van Bina. Wanneer ze zijn gevuld met overvloed door meditatief gebed, is zegen aanwezig de Sefira van Malchoet, door bemiddeling wat rechtvaardig wordt genoemd, [verwijzend naar de Sefira van Yesod]. En iemand die weet hoe de Heilige Naam te verenigen en zo doet om de Shechina te ondersteunen, steunt en assisteert de Congregatie van Israël in haar ballingschap, alhoewel geen zegen wordt gevonden in de wereld, vanwege de overmaat aan streng oordeel.

Het vers continueert , “Heel mij met appels”…., en beide zijn het zelfde zoals we hebben uitgelegd.

Appels komen in verschillende kleuren voor, maar voornamelijk in het rood, wat verwijst naar de Sefira van Gevoera. Het feit dat zij ook van binnen wit zijn verwijst naar Chesed. Zij combineren daarom de twee aspecten van Chesed en Gevoera en zijn geassocieerd met de Sefira van Tiferet, als zijnde ashishot. Tiferet is geassocieerd met de middelste lijn in de Boom van de Sefirot en, zoals genezing, brengt onevenwichtige extremen terug in harmonie. De Zohar stelt evenzo dat appels een ontnuchterende invloed hebben.

Maar het geheim hiervan is, dat bokalen de uitwerking van wijn vergroten, en appels werken het effect van wijn tegen en verstevigen de kracht van iemands doorzettingsvermogen. Dit verklaart waarom het vers zowel bokalen als appels vermeldt: bokalen om het effect van wijn te verspreiden en appels om iemands wil te verstevigen zodat de wijn zijn wil niet zal beïnvloeden.

Aan “wijn” wordt hier gerefereerd als beïnvloeding van de andere Sefirot en refereert daarom aan de Sefira van Bina. De numerieke waarde van het Hebreeuwse woord, “yayin” is 70, de zelfde numerieke waarde als van het Hebreeuwse woord voor “verborgen , mysterie”, “sod”. De intellectuele eigenschap wordt als “verborgen, mysterie” beschouwd in relatie tot de emotionele eigenschap en wordt alleen bekend door spraak. Wijn brengt spraak teweeg, die een revelatie is van iemands gedachten. Dus zeggen de Geleerden, “Wijn gaat in, en geheimen komen uit”. Het effect van wijn is om de mentale activiteit te stimuleren, gerelateerd aan de overvloed die wordt gegenereerd in Bina. Te veel wijn veroorzaakt dronkenschap, die onder controle wordt gebracht door het eten van appels.

Dit alles met welke reden? [het ondersteunen van de Shechina]. Omdat “ik ziek van liefde ben” in ballingschap.

Malchoet in ballingschap hunkert om te worden verenigd met de directe invloed van het G’ddelijke, door zich opnieuw te verbinden met Zeir Anpin. Zij is gek van liefde als iemand die emotioneel overstuur is in de fysieke wereld en bijgestaan door een stevig drank.  De “wijn”die haar ondersteunt, is het meditatieve gebed van haar zonen.

En iemand die de Heilige Naam verenigt [veroorzakend overvloed vloeiend van Bina naar Malchoet] moet op een gepaste wijze oordeel met barmhartigheid combineren.

Het geheim van meditatief gebed op de Heilige Namen zoals zij in verschillende fasen voorkomen in het Staande Gebed, is om de harde realiteit van de fysieke wereld te “verzachten” door combinatie van barmhartigheid, het aspect van de Naam Havayah, met strengheid, relateert aan de Naam Ado-nai. Dit is waarom vele gebedenboeken de Naam Havayah hebben geassocieerd met de klinkers van de Sefirot waaraan zij zijn gerelateerd en de Naam Ado-nai ingesloten in de laatste letter van de Naam.

Dit veroorzaakt [Haar] te worden verzacht en rectificeert alles als passend en dit ondersteunt de Congregatie van Israël in ballingschap.

De staat van ballingschap is de afwezigheid van het beïnvloedende gevoel van het G’ddelijke in de fysieke realiteit. Meditatieve gebeden, zowel als reciteren van zegeningen in gepaste vorm, rectificeren dit en brengen dit bewustzijn van het G’ddelijke terug in elk aspect van het leven.

SHABBAT SHALOM

SHABBAT ZACHOR

Gebied            Leviticus.6:1 – 8:36

VIER SPIRITUELE GEVAREN

 Het woord “geef dank” in het Hebreeuws kan ook erkennen, accepteren betekenen.

 Reshimot, De Lubavitcher Rebbe, 11, p. 5-7

 “Wanneer men het uit dankbaarheid brengt……..” (Leviticus. 7:12)

 In vier gevallen werd verlangd om een dankoffer te brengen in de Heilige Tempel (tegenwoordig, is dit vervangen door het zeggen van de Gomel zegen) (zie ook Psalm. 107):

*Als men veilig een zee heeft overstoken.

*Als men is hersteld van een mogelijke levensbedreigende ziekte.

*Als men wordt bevrijd van gevangenschap.

*Als men veilig een woestijn heeft doortrokken.

Het woord “geef dank”, l’hodot, in het Hebreeuws, kan ook erkennen of accepteren betekenen. Dan reflecteert elk van deze vier situaties een specifiek spiritueel gevaar.

 ·      “De “zee” refereert aan Chochma, want de onmetelijke expansie van G’ddelijke Wijsheid wordt een “zee” genoemd.” (Kehilat Yaakov, s.v. Yam) Het ervaren van G’ddelijk inzicht draagt het gevaar in zich van “verdrinken” in de ervaring, daarbij is vergeten om het te verwerken in het intellect zodat het een affect en omwerking heeft op de emoties.

·      “Een patiënt refereert aan Bina. De numerieke waarde van het woord “patiënt” חולה is 49, verwijst naar iemand die 49 van de 50 “poorten van inzicht” waarneemt, en daarbij smacht naar de 50^e poort.

 ·      Het ordelijk verloop en ontwikkeling van de Middot, emoties, komend van het intellect kan worden geblokkeerd bij onvoldoende Da’at. Da’at openbaart het belang van het intellect naar ons leven, en stelt ons daarbij in staat om een emotionele reactie te ervaren vanuit het  intellectueel besef. De corridor verbindend het intellect, gevestigd in het hoofd, met de emoties, gevestigd in het hart, wordt fysiek gereflecteerd door de nauwte van keel en hals.

 ·      De “gevangene” refereert aan de Middot wanneer zij, bij wijze van spreken, vast zit, gevangen is, in de nauwte van keel en hals en weerhouden wordt om zichzelf te manifesteren in het hart. (Thora Ohr 58b) Malchoet  omvat al onze vermogens van expressie, die, wanneer op de juiste wijze is geïnspireerd, anderen kan inspireren. In de woorden van onze geleerden, “Woorden die voortkomen vanuit het hart (van de spreker) betreden het hart (van de toehoorder).” Wanneer onze vermogens van expressie vluchtig zijn, niet gevestigd in harten, zijn zij “onvruchtbaar” en dragen geen vrucht. Een dergelijk verzwakte expressie wordt gesymboliseerd door de onvruchtbaarheid van de woestijn.

 Deze vier situaties omvatten het gehele spectrum van de sefirot, en ook de corresponderende facetten van de menselijke ziel. Als we overleven of herstellen van al deze vier gevaren, door niet te verdrinken in de zee van Chochma,  door vooruitgang te boeken naar de 50^e  poort van begrip, door manifestatie van de emoties geboren vanuit ons intellect en door communicatie van onze inspiraties aan anderen, rectificeren wij daardoor onze volledige vervolmaking van de vermogens van de ziel.

Toch, zelfs na completering van onze zelfrectificatie, moeten we nog steeds erkennen en accepteren dat G’D’s oneindigheid onze begripsvermogens te boven gaat en dat daarom voor ons oneindig veel sporten van de spirituele ladder te beklimmen blijven.

SHABBAT SHALOM