SHABBAT HAGADOL

RABBI SHIMON BAR JOCHAI

OPGAAN IN ROOK

Zohar, pp. 26

Het Thoragedeelte van deze week begint met de instructie om een In Vlammen Opgaand Offer te brengen. Dit offer maakt slechte en verdorven gedachten goed en wordt beschouwd als de meest uitgelezen van alle offergaven. De naam van het In Vlammen Opgaand Offer impliceert opstijgen en is dus zowel verbonden met het gedachte idee welke opkomt en het meest uitgelezen, omdat de tikoen van de intellectuele faculteiten zo belangrijk is.

“En de Eeuwige sprak tot Mozes: ‘Draag Aharon en zijn zonen het volgende op: Dit is de Thora (instructie) van het In Vlammen Opgaand offer.’” (Leviticus. 6:1)

Rebbe Shimon opent zijn verhandeling [op dit vers] en citeert daarbij het vers “Uw gerechtigheid is als de machtige bergen; Uw uitspraken zijn van grote diepte O Heer, U bewaart mens en beest.” (Psalm. 36:7) We hebben reeds eerder over dit vers geleerd en het [op een ander wijze verklaard dan nu] kom en zie; dit In Vlammen Opgaand offer stijgt op [in de spirituele werelden] en verbindt het Joodse Volk boven.

Als algemene regel heeft de sefira van malchoet drie namen in de Zohar. Wanneer zij in verbanning is, ver verwijderd van haar hechte spirituele bron boven in Zeir Anpin, wordt zij de Shechina genoemd. Wanneer zij hecht is verbonden met Zeir Anpin “ontvangt” (in het Hebreeuws “konesset”) zij de spiritualiteit boven en heeft een naam die deze verheven status meer weergeeft, Knesset Jisraël ( vertaald boven als “het Joodse Volk”).

Het vrouwelijke “zij” wordt altijd gebruikt om het feit weer te geven dat zij een voertuig is voor het ontvangen van de G’ddelijke inwerking. Naar haar wordt ook verwezen als zijnde “de Maan”, omdat de maan het licht van de zon op de zelfde manier weergeeft, malchoet ontvangt en geeft het G’ddelijk “licht” (energie) weer van de spirituele bron boven.

Zij hecht zich aan hem [Zeir Anpin], en samen gaan zij op naar de Komende Wereld.

De Intellectuele sefira van bina is bekend als de “Komende Wereld”. Er wordt verwezen naar het vrouwelijke omdat zij zowel ontvangt van beneden door handelingen in deze wereld gedaan met spirituele intentie als van boven van de sefirot van keter en chochma. Bina is verbonden met begrijpen en planning. Plannen zijn altijd een blauwdruk voor handelingen in de toekomst en waar begrip voorbij onze fysieke grenzen welke onze waarneming van het oneindige licht hinderen is eveneens in de toekomst, Vandaar de term “Komende Wereld”.

Zij zijn alle blij verbonden tot een eenheid.

De sefira van bina is ook de bron van vreugde. Dit is de vreugde van zekerheid na opheldering van alle twijfels, de vreugde van verbinding met de G’ddelijke wijsheid. Deze vreugde is op zijn beurt een vat voor het ontvangen van “Mochin deGadloet” hogere bewustzijn, van de partzoefiem van Abba en Imma. In hedendaagse terminologie noemen we dit verlichting.

Omdat zij hoger en hoger gaan wordt naar hen verwezen als “Dit is de Thora”. Dit is het mysterie van het mannelijke en vrouwelijke samen, De Geschreven en Mondelinge Thora stijgen op in liefde.

SHABBAT SHALOM

En Hij riep            Leviticus.  1:1 – 5:26

 BETREFFENDE HET BRENGEN VAN OFFERS WORDTALLEEN G’D’S NAAM, HET TETRAGRAMMATON, GEBRUIKT

RABBI MOSHE BEN NACHMAN

Kabbala leert dat er een verborgen geheim ligt opgesloten in de offergave. Onze Rabbijnen hebben gezegd, in Sifre, en aan het einde van Traktaat Menachot: “Shimon ben Azai zegt, ‘Kom en zie wat is geschreven in het gedeelte van het brengen van offers: Er staat niet dat het verwijzt naar ‘ E-L, noch naar Elokecha (hun G’D), noch naar ‘Elokiem’, noch naar ‘Sha-dai’, noch naar Tze- waot,’ maar alleen naar de Naam Havayah, om een tegenstander [met andere woorden, iemand die gelooft in pluraliteit] niet de gelegenheid te geven een reden te vinden om te attaqueren.”

Misschien dat men zou kunnen zeggen dat G’D verlegen zit om voedsel, daarom zegt de Schrift, “Had Ik honger, Ik zou het niet zeggen,; want de Schepping in volledigheid is Mijn.” (Psalm. 50:12)

De Naam Havayah wordt gebruikt om radicalen niet de gelegenheid te geven om te rebelleren.

We vinden eveneens aan het begin van Thorat Kohaniem: “Rabbi Josie zegt: Overal waar het brengen van een offer wordt vermeld door de Schrift, wordt de naam Havayah gebruikt, om radicalen niet de gelegenheid te geven om te rebelleren” [door pluralistische aanduidingen te vinden tegen het principe van Eenheid]. Dit zijn de woorden van de Rabbijnen van gezegende nagedachtenis.

Het is dus een feit dat in een Thoragedeelte waar het brengen van offers wordt opgedragen, de G’ddelijke namen E-L of Elo-hiem niet worden gebruikt. Maar we vinden, ergens anders in de Schrift verzen als: “het brood van ‘Elo-heihem’ [hun G’D], offeren zij”; “ geven aan Elo-hiem het dankoffer” (Psalm. 50:14) enzovoort. Echter slachten ten behoeve van het brengen van een offer moet worden gedaan in de Naam van Havayah alleen, betekenend dat degene die het offer slacht geen intentie mag hebben tot iets anders in de wereld dan Havayah alleen. Dit is wat de Wijzen bedoelen wanneer zijn stellen: “De Schrift heeft verordend dat al deze Diensten moeten worden gewijd aan de Naam Havayah.”

SHABBAT SHALOM            

En hij liet samenkomen, Exodus. 35:1 – 38:20 – De berekeningen, Exodus. 38:21 – 40:38

Wanneer G’D Alleen Werkt.

Zohar Shemot 89b.

Kom en Zie: in het vers, “Zes dagen kun je werken en al je werk doen, maar de zevende dag is een Shabbat voor de Eeuwige, je G’D” (Exodus. 20:9), de woorden “al je werk” geven aan dat in de zes dagen die men werkt [het Hebreeuwse woord voor werk en ook voor dienaar is “eved “ en dat is ook de naam waarmee de Engel Metatron wordt aangesproken. Dit is een aanduiding dat de dagen van werk worden geregeerd door een lager spiritueel niveau, een Engel, in plaats van direct door G’D zoals op Shabbat, wat is “voor de Eeuwige, je G’D”, en niet gerelateerd aan de dienaar van werk (Metatron), en daarom hebben degenen die Thora studeren hun echtelijke eenwording in de tijd waarin mensen niet werken [betekenend op Shabbat wanneer het verboden is voor mensen om te werken], wanneer G’D alleen werkt. En wat is G’D’s werk? Verenigen met de Matron [de Shechina], om [nieuwe] zielen voort te brengen in de wereld.

Daarom heiligen onze collega’s zichzelf in deze nacht [Vrijdagnacht] in de Heiligheid van hun Meester en richten hun binnenste en brengen het goede   voort en heilige kinderen die zich niet afkeren van Thora, noch naar rechts noch naar links, kinderen van de Koning en de Matron  [de Shechina]. Over hen is geschreven: “Kinderen zijn jullie van de Eeuwige, jullie G’D (Deuteronomium. 14:1). Ongetwijfeld van “de Eeuwige, jullie G’D,” want zij worden “Zijn kinderen” genoemd, de kinderen van de Koning en de Matron [wiens zielen neerkomen vanuit de eenwording van Zeir Anpin en Noekva in Atziloet].

Degenen die Thora studeren kennen dit geheim en hechten zich er aan; daarom worden zij “de kinderen van G’D” genoemd.

Berachamiem LeChayyiem:

We zijn allen kinderen van G’D, want Hij is deelgenoot met onze ouders om ons  voort te brengen, om te creëren [zoals de Talmoed omschrijft]: van onze vader krijgen we witte beenderen, van onze moeder krijgen we rood bloed, van G’D onze spiritualiteit.

Wat we van het bovenstaande leren is hoe belangrijk heilige primaire voornemens zijn voor het creëren van het karakter van een kind zeker met betrekking tot de dagen van de week. Het is zinvol dat iets op een heilige wijze op onze Heilige dag van Shabbat wordt gecreëerd, zijn spirituele oorsprong ook moet hebben in de hoogste plaats. Dat betekent niet, G’D verhoede, dat een conceptie op een doordeweekse dag problematisch hoeft te zijn, vooral wanneer die tot stand is gebracht met de gepaste intenties. Maar het betaamt ons om stil te staan bij de bijzondere krachten van Shabbat, en ook onze opvattingen af te stemmen op deze krachten om ze te kunnen ontvangen, wanneer we een echtelijke relatie aangaan.

SHABBAT SHALOM       

Rabbi Jitzchak Luria

Likoetei Thora en Sha’ar HaPesoekiem

Eerbetoon aan het Mannelijke en het Vrouwelijke

Na de opdrachten over bouwen van het Tabernakel, vertelt G’D het Joodse Volk dat, hoe belangrijk het construeren van het Tabernakel ook is, het niet jullie inachtneming van de Shabbat schenden moet

De Eeuwige zei tegen Mozes. Spreek jij zelf tegen de Kinderen van Israël aldus: “Maar…Mijn Shabbatdagen moeten jullie stipt houden, want dit is een teken tussen Mij en jullie voor heel jullie nageslacht, opdat men zal weten dat Ik de Eeuwige ben die jullie bijzondere wijding heeft gegeven.” (Exodus. 31: 12-13)

Betreffende de betekenis van deze verzen, moeten we eerst verklaren hoe G’D Mozes aansprak, gewoonlijk formuleert Hij Zijn opdrachten niet zoals hier staat geschreven.

De gebruikelijke bewoording is “Spreek tot de Kinderen van Israël en zeg hen….”of “Zeg tot de Kinderen van Israël ….”. Hier, zegt het vers “Spreek jij…”, benadrukkend het woord jij.

Om dit te kunnen verklaren, zullen we eerst een andere tegenstelling uiteen zetten. De eerste registratie van de Tien Geboden [het gebod om de Shabbat te houden] is verwoord als volgt: “Denk aan….”, de woorden “Zoals de Eeuwige, je G’D, je dat geboden heeft” zijn hier niet in de tekst geregistreerd.

De Tien Geboden zijn tweemaal opgenomen in de Thora. De eerste keer in de historische context toen zij werden gegeven aan de Berg Sinai (Exodus. 20:2-4), en de tweede keer in de context van Mozes overzicht van Exodus vlak voor hij stierf aan het eind van de veertigjarige tocht door de woestijn (Deuteronomium. 5: 6-18). Deze twee versies van de Tien Geboden zijn grotendeels gelijk, maar er zijn enkele kleine verschillen.

De twee versies van het eerste vers van het gebod om de Shabbat te houden zijn in vergelijk als volgt:

Op vergelijkbare wijze, [ het gebod] om ouders te eren bevat niet de woorden “opdat je dagen verlengd worden, “zoals de Eeuwige, je G’D, je dat geboden heeft”.

Het volgende gebod, na het gebod om de Shabbat te houden, is het gebod om ouders te eren. De twee versies van dit gebod zijn in vergelijking met elkaar als volgt:

Ter verklaring: Deze twee geboden, het houden van de Shabbat en het eren van de ouders, zijn equivalent. De laatstgenoemde is het eren van iemands lichamelijke ouders, terwijl de eerstgenoemde het eren is van iemands spirituele ouders, met andere woorden, Zeir Anpin en Noekva, waar aan gerefereerd wordt als “de Shabbatot” [mv.] in de uitspaak van de Geleerden dat “als het Joodse volk twee Shabbatot zou houden zoals het moet, [zouden zij onmiddellijk worden verlost].”(Shabbat 118b)

Aangezien elke Joodse ziel voortgebracht wordt door de eenwording van Zeir Anpin en Noekva, mogen deze partzoefiem worden beschouwd als onze spirituele “ouders´”.

De uitspraak van de geleerden dat wij zouden worden verlost als we twee shabbatot zouden houden wordt gewoonlijk opgevat als twee shabbatot achter elkaar. Ergens anders echter becommentarieert de Arizal dat de esoterische betekenis van deze uitspraak is dat we twee aspecten van de Shabbat moeten houden, het vrouwelijke en het mannelijke aspect, welke de Shabbatnacht en de Shabbatdag zijn. Dus de twee Shabbatot zijn duidelijk Zeir Anpin en Noekva, en door hen “te eren” is het in acht nemen van de Shabbat in overeenstemming met zijn mystieke dynamica, we vervullen het gebod om onze “ouders”te eren op een spirituele wijze en worden verlost.

Dit is de mystieke betekenis van het vers: “Ieder van jullie moet ontzag hebben voor zijn moeder en voor zijn vader, en zich strikt aan Mijn shabbatot houden.” (Leviticus. 19:3) [Het feit dat hier naar de Shabbat wordt verwezen in meervoud duidt op deze twee shabbatot, welke corresponderen met de vader en de moeder.

Nu zijn er twee aspecten ten aanzien van het in acht nemen van de Shabbat. Het eerste is het nauwkeurig naleven van de voorschriften van de Shabbat in al hun details, om de opdrachten te vervullen die Hij ons (mag Hij worden geprezen) heeft opgelegd en voor geen enkele andere beweegreden. Het tweede is om te rusten van werk op Shabbat opdat we genieten van het feit dat we kunnen rusten van ons werk.

U kent de verklaring van de Wijzen van [de liturgische passage,] “Laat Mozes zich verheugen in de toewijzing welke hem was gegeven”, dat Mozes vraagt aan Pharao om het Joodse Volk toe te staan één dag van de week vrij te stellen van het maken van tichelstenen omdat zij dan kracht kunnen verzamelen om meer te kunnen produceren op de andere zes dagen. Pharao ging akkoord en gaf hen de Shabbat vrij. (Shamot Rabba 1:32; Midrash Tehilliem 119)

Dit is wat de Thora bedoeld en probeert aan te geven door te zeggen, “Jij zult spreken tot de Kinderen van Israël…”; [G’D zegt tegen Mozes] “Jij [Mozes] die Pharao vroeg om hen een dag rust te geven, met andere woorden, jij zelf moet nu aan hen zeggen dat van nu af aan zij de Shabbat moeten houden niet voor hun eigen voordeel, maar eerder omdat deze Mijn Shabbatot zijn. Ik ben de Gene die hen verplicht om deze opdracht na te komen; zij zullen de Shabbat in acht nemen alleen voor Mij belang, en niet voor hun eigen belang.” Om die reden begint het vers met het woord “Maar”. Het impliceert dat zij de Shabbat zullen naleven omdat zij “Mijn Shabbat”zijn, want het is een teken….. dat men zal weten dat Ik, de Eeuwige, hen bijzondere wijding geef” en niet voor hun eigen voordeel of plezier.

Er is natuurlijk niets verkeerd aan om zich te verheugen in het naleven van G’D’s geboden, maar deze motivatie moet altijd gehouden worden in het juiste perspectief. We moeten alle geboden van G’D onvoorwaardelijk in acht nemen, als een uiting van onze onvoorwaardelijke liefde voor Hem. Zoals Rabbi Shneur Zalman van Liadi het uitdrukt; “Als G’D ons had opgedragen om gewoonweg hout te hakken [ zonder enige reden], zouden we hout hakken met het groots mogelijke enthousiasme.” Wanneer we ons eenmaal onvoorwaardelijk hebben verbonden tot het in acht nemen van de geboden, is er eveneens ruimte voor het waarderen van hun kwantificeerbare voordelen.

Zoals ik heb gezegd, de meervouds- vorm “Mijn Shabbatot” verwijst naar Zeir Anpin en Noekva. De eerste versie van de Tien geboden bevat niet de woorden, “zoals de Eeuwige, je G’D, je dat geboden heeft”, om dat het verwijst naar de eerste reden [voor het houden van de Shabbat], de ene dat de reden van voordeel [voor het Joodse Volk] bevat. Het is dit [aspect] waarnaar onze menselijke logica zich richt en ons [onze logica]doet besluiten dat we de Shabbat moeten naleven “opdat je rund en je ezel rust krijgen…..(Exodus. 23:12)

In de tweede versie van de Tien Geboden, vermeld de Thora de tweede reden, welke alleen is om de opdracht van de Schepper te vervullen, dit is de betekenis van de zin, “zoals de Eeuwige, je G’D, je dat geboden heeft”.

Dit verklaart waarom wij [ in de tweede versie van de Tien geboden, de opdracht voor naleven van de Shabbat begint met “Houd ” de Shabbatdag door haar wijding te geven.” De tweede [versie van de Tien geboden] is van het vrouwelijke principe, wat aangeduid wordt door het woord “houd”, zoals bekend (Zohar III: 224a)

Het Hebreeuwse woord voor “denk aan” “zachor‘ is gerelateerd aan het woord voor “mannelijk” (“zachor”). “Denk aan”, is een actief aspect van het in acht nemen van de Shabbat en verwijst naar de actieve afkondiging van de heiligheid van de dag, gemaakt aan haar begin (in de Kiddoesh) en bij het einde (in de Havdala). “Houden” is het passieve aspect van het in acht nemen van de Shabbat en verwijst naar het passieve onderbreken van werk, welke het verhoogde G’ddelijke bewustzijn opent naar de realiteit van Shabbat.

Het Vrouwelijke principe, met andere woorden, in de tweede versie van de Tien geboden, zegt aan het Joodse Volk: “Houd de Shabbatdag, zoals Zeir Anpin, aangeduid door de woorden ‘Eeuwige, je G’D’ heeft je reeds eerder opdragen, in de eerste [versie van de Tien Geboden.”

De naam voor G’D in de zin “Eeuwige, je G’D” is de G’ddelijke naam Havayah, welke is geassocieerd met Zeir Anpin.

Er zijn ook twee redenen voor het naleven van het gebod van het eren van ouders. De eerste omdat het een opdracht is gedicteerd door menselijke logica, namelijk, dat een kind zijn vader en moeder moet eren omdat zij hem gecreëerd hebben, hem in de wereld hebben gebracht en onophoudelijk zichzelf ten behoeve van hem doen gelden. De tweede is een aanduiding naar Zijn opdracht om onze spirituele vader en moeder te eren, met andere woorden, de Heilige, geprezen zij Hij, en de Gemeenschap van Israël, dat is, “Zeir Anpin en Noekva.

De wijzen refereren op typische wijze aan G’D als “de Heilige, geprezen zij Hij”. In Kabbala is deze benaming gerelateerd aan Zeir Anpin, welke “heilig”is, met andere woorden, “afgelegen” van de wereld, met betrekking tot Noekva, welke neerdaalt in de lagere sferen, zoals we weten. De wijzen refereren dikwijls aan de G’ddelijk Aanwezigheid of Shechina, als “de Gemeenschap van Israël” (Knesset Jisraël), aangevend dat het de collectieve origine is van alle Joodese zielen, de baarmoeder vanwaar zij komen als zij neerdalen van Atziloet tot de lagere werelden.

In de eerste versie van de tien Geboden, vermeldt de Thora de eerste reden, door te zeggen, “opdat je dagen verlengd worden”, verwijzend naar de stijging van de zes uitersten [van Zeir Anpin], welke de “zes dagen van de Schepping” worden genoemd.

Deze zes “uitersten” van Zeir Anpin zijn de sefirot die metamorfoseren in dit parztoef; chesed, gevoera’tiferet, netzach, hod, en yesod. Zij worden “uitersten” genoemd, aangezien zij zijn geassocieerd met de zes richtingen van de drie dimensies van ruimte. Deze zes sefirot zijn ook geassocieerd met de zes dagen van de Schepping. De associatie met de dimensies van ruimte en de dagen van de Schepping (met ander woorden,tijd) verwijst naar dat aspect van Zeir Anpin dat het conceptuele raamwerk vormt voor deze fysieke wereld. Met andere woorden, door zich te houden aan het gebod om onze fysieke ouders te eren, verhogen wij de levenskracht welke deze wereld bereikt. Deze goddelijke liefdadigheid wordt weergegeven in deze wereld als een lang leven.

De tweede versie van de Tien Geboden refereert aan de gepaste spirituele reden voor het uitvoeren van dit gebod, welke overvloed van goddelijke liefdadigheid voortbrengt en daarom worden er twee typen van beloning vermeld. De eerste is “opdat je dagen verlengd worden”, verwijzend naar de stijging van de zes uitersten, zoals boven genoemd. Daarbij, [is er een beloning van] “opdat het je goed zal gaan”, wat verwijst naar de toevloed van hoger geestvermogen. Geestvermogen wordt aangeduid door het woord voor “goed” [in het Hebreeuws, “tov“] zoals we hebben uitgelegd in ons commentaar op de zin “die goede daden van barmhartigheid doet [chasadiem toviem]” in de eerste zegen van het Staande gebed. Dit geeft aan, dat door deze opdracht te doen om zijn spirituele motivatie, dat het bij iemand ook nog meer intellectuele volwassenheid voortbrengt. Dit is de reden waarom [in de context van deze reden] is geschreven “zoals de Eeuwige [Havaya], je G’D je gebiedt.”

Door dit gebod na te leven op een spiritueel niveau, erend Zeir Anpin en Noekva door verhoogd goddelijk bewustzijn in de wereld, worden we goedhartig beloond: we bereiken een hoger niveau van goddelijk bewustzijn en spirituele volwassenheid.

Een andere verwijzing naar bovengenoemde kan worden gevonden in het feit dat het woord “et” verwijst naar een bijkomende entiteit. De twee woorden “et” in het vers worden gewoonlijk niet vertaald in het Nederlands en dient simpel en alleen om een lijdend voorwerp aan te geven. Echter interpreteren de Wijzen vaak de aanwezigheid van “et” in het vers als een verwijzing en een indicatie naar iets buiten het expliciet lijdend voorwerp “. Hier verwijst het “et“, voorafgaand aan het woord “vader”, naar Zeir Anpin en de “et” voorafgaand aan het woord voor “moeder” naar Noekva.

SHABBAT SHALOM

Je zult gebieden  Exodus. 27:20 – 30:10

Licht en Eenheid

De bitterheid van de olijf representeert de verborgenheid van G’D’s supervisie over Zijn Schepping.

“Je moet zelf de Kinderen van Israël bevelen dat zij jou [Mozes] zuivere geperste olijfolie voor verlichting [de Menora] brengen om het licht aan te steken en ononderbroken te laten branden.” (Exodus. 27:20)

De Westerse Vlam brandde de hele nacht, getuigend dat de Shechina onder Israël verbleef. De Westerse Vlam,*** de meest prominente van de zevenarmige Menora, was een Ner Tamied een Voortdurend, Eeuwig Brandende Vlam; het placht te branden van avond tot avond, de hele nacht, getuigend dat de Shechina onder Israël verblijft. De lamp moest branden op de meest zuivere olijfolie, van de eerste persing van de olijven.

Wat is de betekenis, het belang hiervan? De olijf is bitter, dit representeert de verborgenheid van G’D’s supervisie over Zijn Schepping. Iemand kan daarom denken dat er geen recht en oordeel is. Er zijn twee paden om dit misverstand recht te trekken.

Een wordt het Pad van lijden genoemd (de Hemel bescherme ons), waardoor moeilijkheden en pijn iemands handelingen verbeteren. De tweede is het Pad van Thora, waardoor de wegen van G’D  kunnen worden overdacht en begrepen, het zien van de G’ddelijke Goedheid en Voorzienigheid.

Dit ontbreken van begrip wordt gesymboliseerd door de olijf, die bitter is, maar kan worden gekneed en uitgeperst om het licht die het verbergt vrij te geven. Dit is het “pletten voor verlichting”, verwijzend naar ons vers; na het pletten, wat lijden is wat het pad van Thora voorafgaat waarna iemand tot verlichting komt. Door het kneden van de olijf wordt het licht gereveleerd, iemand verdient te zien dat al het verborgene voor het goede was. En daarom brandt het de hele nacht, want “nacht” representeert verborgenheid en duisternis, die na pletten en uitpersen tot verlichting komt.

Daarom is er geschreven, “zij zuivere geperste olijfolie zullen nemen voor verlichting”. Het Volk van Israël als eenheid, zal voorzien in de olie voor de meest Westerse Lamp. In de heilige boeken is geschreven dat het woord voor “ Westen”, “Ma’aravi”, komt van het woord Me’oerav, zoals in de frase, “me’oerav im habriyot” [iemand die goed omgaat met anderen).

Ieder persoon is belangrijk van zichzelf, ofschoon het denken en de persoonlijkheid van elk mens afzonderlijk verschillend is. Elk van de andere zes Menora vlammen buigen in zekere zin schuin naar de Westelijke Vlam, om aan te geven dat alle vlammen gelijk waren (in harmonie). Dit laat zien dat ieder persoon belangrijk is op zijn eigen manier, ofschoon het denken en de persoonlijkheid van elk mens afzonderlijk verschillend is.

Deze eenheid getuigt dat de Almachtige Zijn Shechina in Israël manifesteert. Inderdaad het woord Shechina is in numerieke waarde gelijk aan Safa (“taal”, in het Hebreeuws): 385. En zo is geschreven in Zephaniah: “Want dan zal Ik alle volkeren veranderen tot een duidelijke taal, opdat allen de Naam van G’D aanroepen, om Hem te dienen met een schouder.” (3:9) Zo ook de openingswoorden van deze Thoralezing, “Tetsave”, “je zult gebieden” is gerelateerd aan het Aramese woord voor “verbinding” en dus om eenwording te bewerkstelligen.

De zuivere olie die de vlammen doen branden op de Menora representeren Thorastudie. De hele Menora, haar voetstuk, armen en kelken en waren geslagen uit een stuk goud. Het voetstuk representeert degenen die Thorageleerden ondersteunen. De knopen zijn degenen die zich bezig houden met handelingen van goedheid. De bloemkelken zijn degene die Thora studeren. Elk van hen zijn geslagen uit een klomp goud zodat ieder de ander nodig heeft. Zo ook is het onmogelijk voor iemand om arrogant te zijn tegen een ander.

Wanneer er eenheid is, schijnt het licht van de Menora over de hele wereld.

***(Een mening onder de Wijzen was dat de Menora armen gepositioneerd waren van noord naar zuid, zodat de voorkant van de Menora westwaarts was gericht, naar het Heilige der Heilige en de Shechina; volgens een andere opinie was de middelste vlam van de zeven de Westerse Vlam. Andere Wijzen zeggen dat de Menora aan een oost-west as was en daarom het Ner Tamied de meest  westerse vlam was)

SHABBAT SHALOM

Heffing (Exodus 25:1 – 27:19)

Rabbi Shimon bar Jochai
Zohar P.140b

Zoals Rabbi Aba uitlegt: De wijze waarop het Tabernakel, waar de heilige Shechina woonde, was gebouwd, simultaan aan haar verblijfplaats in de spirituele wereld van Atziloet. Het Tabernakel was als het ware een station en zodanig gebouwd om uitzendingen te kunnen ontvangen. Dit station verzamelde de sterkte van de Shechina van elke kant en van boven (de spirituele wereld) en hier beneden (de fysieke wereld). Voor de bouw van het Tabernakel door Mozes, werd de spirituele kracht van G’D niet openlijk doorgegeven naar een specifieke plaats op deze wereld. Wat als gevolg had, dat de wereld een verblijfplaats was voor de “kelipot”, spirituele krachten, ogenschijnlijk verwijderd van de heilige aanwezigheid. Door het bouwen van een plaats voor een eredienst en het loven van de Heilige Aanwezigheid op deze wereld, brak Mozes de macht van de kelipot, waardoor de G’ddelijke overvloed vrijelijk in deze wereld kon stromen. (van de RaMaK)

Aldus, de wijze waarop het Tabernakel was gebouwd, was vergelijkbaar met een fysiek lichaam. Op dezelfde manier als een persoonsbewustzijn [letterlijk “verstand”] van binnenin beïnvloed vanuit zijn omhulsel, zo ook is Heilige Spirituele Aanwezigheid gevormd met een lichaam.

Dit is het mysterie van de heilige Shechina die het Boven en het Beneden omvat, het mysterie van de Heilige Spirituele Aanwezigheid die verbonden is met de spirituele wereld en zich openbaart in de fysieke wereld. De Shechina is altijd een neerwaartse samentrekking vanuit het spirituele naar een manifestatie in het fysieke; dit is het mysterie van het Tabernakel als een “lichaam”, gebouwd om het “brein” te ontvangen binnen zijn omhulsel. Dit alles was tot stand gekomen in overeenstemming met visie van Mozes.

De heilige spirituele aanwezigheid van de Shechina werd als het ware gekleed in het lichaam van het Tabernakel. Zodat een ander geestelijk aspect aan het geheel kon worden gegeven, het licht van de naam Havayah, het “mannelijke aspect” van G’D. Alles was samen verenigd en omvatte elkaar en was gehuld met elkaar, zodat de Shechina zich verenigde met deze wereld, welke de uiterste omhulling (schil) is van de spirituele wereld. Deze aankleding representeert de neerwaartse samentrekking van het Oneindige in het eindige door een reeks van lagen zoals de huiden (rams-vellen en tachash-vellen) over het Tabernakel. (van de RaMaK)

Het omhulsel van Deze Wereld is de meest fysieke manifestatie van allen de drie omhulsels, schillen, lagen, zijn samentrekkingen van het spirituele licht, welke entiteiten creëert, gesepareerd van hun oorsprong. Deze schillen, of kelipot, zijn als schillen van een walnoot die nog groeit aan zijn boom. De uiterste, de groene schil, is niet de hardste schil [zacht en nattig], daarentegen is de schil eronder hard [als hout]; dit is als de negatieve inclinatie die heerst in een lichaam. Onder deze schil zit een andere, een fijnere, een puurdere, een membraam welke het brein bedekt [de oorsprong van de geest en bewustzijn in de mens].

SHABBAT SHALOM

 Rechtsvoorschriften

Exodus. 21:1 – 24:18

De Thora Wetgeving

Na het hoogtepunt van G’ddelijke revelatie, weergegeven in de parasha van verleden week, werpt Mishpatiem ons pardoes in de complexe diepten van de gedragsvoorschriften van de Thora. De voorschriften gereveleerd bij Mara voorafgaand aan het “ Geven van de Thora”, samen met de voorschriften die worden beschreven in Mishpatiem en al de andere voorschriften die elders zijn beschreven in de Thora, zijn alle integraal onderdeel van de universele wetgeving die werd gereveleerd aan de Sinai (zie Rashi op Leviticus. 25:1). Aangezien G’D perfecte eenheid vertegenwoordigt, werd de gehele wetgeving uitgesproken in een enkele lichtflits door de eerste Diboer, “ woord” “ Ik ben de Eeuwige, je G’D” (Exodus. 20:2). Corresponderend met de Tien Sefirot, die ten grondslag liggen aan heel de Schepping, de Tien Woorden Aseret HaDibrot, de “ Tien Geboden” constitueren de onderliggende fundamentele grondslagen van de gehele Mozaïsche Wetgeving. In zekere zin, “is al het andere commentaar”, de zes honderd dertien afzonderlijke mitzwot die deel uitmaken van de wetgeving, zijn allen impliciete details in de essentiële eenheid van G’D. Ze zijn allemaal nodig om die eenheid aan de wereld te reveleren.

Velen in de wereld brengen de Tien Geboden over hun lippen, maar we hoeven niet ver te zoeken om te constateren dat praktisch alle op een of andere manier door mensen in deze wereld worden overtreden. Overal binnen samenlevingen zijn criminaliteit en geweld, seksuele immoraliteit, laster, afgunst en hebzucht en jalousie wijdverbreid. Nauwelijks kent men de ware inhoudelijke betekenis van Shabbat in de wereld, een dag in de week van het compleet laten rusten van technologie en zakelijke aangelegenheden, een dag om met G’D te zijn.

De vele voorschriften in Mishpatiem constitueren de essentie van de Mozaïsche Wetgeving, ons lerend hoe met G’D te zijn in al onze aangelegenheden en activiteiten in deze wereld.

Het is toepasselijk voor het Volk dat naar de Sinai kwam vanuit de slavernij in Egypte dat de wetgeving van Parashat Mishpatiem opent met de voorschriften van slavernij. De wet van Mitzraim, Egypte, de plaats van Metzar, restrictie, beperking, was dat geen slaaf ooit vrijuit kon gaan. Maar de eerste van de gedetailleerde voorschriften van de Thora Wetgeving zegt ons dat het tegenovergestelde het geval is. De Hebreeuwse slaaf moet zes jaar werken voor zijn meester, maar het zevende jaar gaat hij vrijuit. Als hij verkiest om na zes jaar bij zijn meester te blijven, mag hij dit doen, maar alleen tot het vijftigste jaar, het Jovel jaar, “jubilee”. Tijd gaat in cyclussen. Iemand kan diep vallen, maar uiteindelijk draait de cyclus rond, en komt vooruit. De cyclische aard van tijd, impliciet weergegeven in het vierde gebod (zes dagen van werk gevolgd door Shabbat), is gereveleerd in de voorschriften van slavernij in Mishpatiem in een bevrijdende eigenschap. De dag van Shabbat, het Sabbaticaljaar en het Jubilee (na 7×7=49jaar), hebben alle het vermogen om ons van de uiteenlopende vormen van slavernij waarin men zich stort te bevrijden.

Slavernij in de letterlijke zin, is nog steeds wijdverspreid in grote delen van de wereld. Daarnaast zijn er vele zogenaamd vrij “ zij zijn ook slaven” op een of andere wijze, hetzij door de omstandigheden om hen heen of door de diep in het innerlijk gewortelde blokkeringen, neigingen, behoeften en verlangens, aan wat door de media wordt gedicteerd, gewoonten, reclame uitverkoop, etc. etc.

De Heilige Zohar, waarin commentaar op Mishpatiem exceptioneel lang is, reveleert in detail hoe de voorschriften van slavernij in onze parasha de wetten en principes bevatten, waardoor zielen worden gereïncarneerd in deze wereld. Zielen worden verplicht om verschillende incarnaties te “dienen” om schuld af te lossen opgelopen door misdragingen en falen in voorafgaande incarnaties. Alle andere gedetailleerde geboden in de Thora bevatten evenzo diepgaande kabbalistische verwijzingen. Want de gereveleerde wetgeving van de Thora, die betrekking heeft op zaken en andere aangelegenheden in ons leven, is een en de zelfde als de wetgeving waardoor G’D het hele universum op al zijn verschillende niveaus regeert. Alles is eenheid.

Naast slavernij, bevat de wetgeving in Mishpatiem de basis wetten van huwelijk, moord, doodslag, ontvoering, moedwillige geweldpleging, moedwillige en niet moedwillige toegebrachte schade aan personen en bezit, diefstal, nalatigheid, leningen, rechtbank procedure, rituele en andere wetten. De wetgeving eindigt met de voorschriften van het Sabbaticaljaar, de Shabbat en jaarlijkse terugkerende feestdagen, die alle verlossing teweeg brengen in de cycli van tijd.

Aan het einde van de parasha lezen we: “ En de Eeuwige zei tegen Mozes: Kom naar boven naar Mij, de berg op en blijf daar, en Ik geef je dan de Stenen Tafelen met de Thora voorschriften en Mitzwot die Ik heb opgeschreven om hen te onderwijzen.” (Exodus. 24:12)

De Talmoed verklaart: “De Tafelen zijn de Tien Geboden. De Thora betekent de geschreven Thora, “Mikra”; De Mitzwot betekent de Mishna (Mondelinge Thora); die Ik heb geschreven, zijn de Profeten en de Heilige Geschriften (Nevi’iem en Ketoeviem). Om hen te onderwijzen, is de Gemara, (de deductieve principes van de Thora). Leerstellingen, die alle werden gegeven aan Mozes op de Berg Sinai.

De geschreven Thora, zoals we lezen in de wekelijkse parasha, is integraal een eenheid met de Mondelinge Thora. Dus onze Parasha van Mishpatiem bevat de fundaties van de wetten uitgebreid uiteengezet in de vier van de zes orden van de Mishna, de Mondelinge Thora. Dus in Mishpatiem treffen wij sommige van de belangrijkste voorschriften aan van de orde van Zera’iem, zaden, met andere woorden, landbouwkundige wetten, van Nashiem, huwelijkswetten en van Nezkiem, schade en eigendomsrecht, leningen, legale procedures.

Aan het einde van Mishpatiem lezen we: ”En Mozes trad de wolk binnen en besteeg de berg en veertig dagen en veertig nachten bleef Mozes op de berg” (Exodus. 24:18). Onmiddellijk daarna, in de volgende wekelijkse parasha van Teroema, begint de Thora de vormgeving van het Heiligdom, het prototype van de Tempel, uit te leggen en hoe het werd geconstrueerd en geïnaugureerd in de wildernis. Dit neemt het laatste gedeelte van Exodus in beslag, waarna we Leviticus binnen gaan en de wereld van het brengen van offers en rituele reiniging. Het brengen van offers en het rituele reinigen zijn de onderwerpen van Kedoshiem (heilige onderdelen en voorwerpen) en Taharot (zuivering), de laatste twee orden van de Mishna.

Deze Shabbat, na het lezen van de Thoralezing in de synagoge, zegenen we de komende maand van Adar, een maand waarin de Mazal van Israël dominant wordt.

Mishenichat Adar, MarBin BeSimcha!! Wanneer Adar komt, maximaliseren we Simcha!!

SHABBAT SHALOM