Op de berg – In Mijn inzettingen.                      Leviticus. 25:1 – 26:2, 26:3 – 27:34

Likoetei Sichot, vol. 7, p. 233, vol. 19, pp 137-8

Zegeningen binnenin een Vervloeking

Chasidoet leert dat de meest sublieme geschenken van tijd tot tijd worden aangereikt in een verborgen vorm.

De passage Leviticus. 26: 14:26 staan bekend als “de Waarschuwing”. G’D laat Israël er in weten wat de drastische consequenties zijn van het afwijken van de Thora. Traditioneel wordt dit gedeelte zeer snel en op lagere toon gelezen dan de rest  van de lezing. Niemand wordt opgeroepen voor dit gedeelte van de Thora. De lezer reciteert eenvoudig de zegeningen voor en na het lezen ervan, maar hij is niet “opgeroepen.”

Als kind, zou Rabbi DovBer van Lubavitch, samen met de rest van de congregatie, heel rustig geluisterd hebben naar deze wekelijkse Thoralezing voorgelezen door zijn vader Rabbi Schneur Zalman van Liadi. Echter in een bepaald jaar was zijn vader buiten de stad tijdens de Shabbat van parashat KI Tavo, een parasha die een deel van de waarschuwing mede inhoudt. Na het horen van de Waarschuwing, gelezen door de plaatsvervangende Thoralezer, was het kind zo emotioneel van streek dat zelfs een maand later zijn vader onzeker was of zijn zoon in staat zou zijn te vasten op Jom Kippoer. Het kind werd later gevraagd, “Waarom was je deze keer niet verontrust toen de waarschuwing werd gelezen”? Het kind antwoordde, “Als mijn vader het leest, worden er geen vervloekingen gehoord.”

“In waarheid zijn zij niets anders dan zegeningen”, schrijft Rabbi Schneur Zalman van Laidi over de Waarschuwing. Hij citeert de Zohar, die spreekt van een verborgen en gereveleerde realiteit. G’D, Thora en de mensheid existeren op een bewust en onbewust niveau. Op het bewuste niveau, lijken deze verzen vervloekingen te zijn. Op het onbewuste niveau, het zielsniveau, zijn deze vervloekingen werkelijk zegeningen. Zij zijn geen pijnlijke ervaringen die we moeten doorstaan voor een groter goed, donkere wolken in gekleed in zilver, zij zijn echt zegeningen. Wanneer een vrome persoonlijkheid zoals Rabbi Schneur Zalman van Liadi deze verzen leest, hoort iemand hun onbewuste betekenis, waarin ze zegeningen zijn.

De meest sublieme zegeningen worden verwoord in de meest verschrikkelijke termen. Dit is omdat telkens als een zegen wordt verleend door de Hemel, het eerst het Hemelse Hof moet passeren, waar de toekomstige ontvanger wordt beoordeeld of hij de zegening wel of niet waardig is. Wanneer de zegen zich echter “voordoet” als een vloek, “omzeilt” het de krachten van strikt oordeel, en kan het zijn weg vinden rechtstreeks naar de ontvanger. In de Talmoed [Moed Katan 9b] wordt ons verteld dat Rabbi Shimon Bar Jochai (auteur van de Zohar) zijn zoon Rabbi Elazar zond om de zegeningen van verscheidene Geleerden te ontvangen. Ze werden zo aan hem uitgereikt als of het aanhoorde als een aan schakeling van vervloekingen: “Mag het de Wil van G’D zijn dat je zaait en niet oogst…laat je huis verwoest worden ….laat je tafel in beroering worden gebracht en mag je oog geen nieuw jaar zien.” Zijn vader, uitlegger van de ziel van de Thora, reveleerde aan hem de betekenis van hun “zegeningen”, de ziel van hun woorden.

SHABBAT SHALOM

Zeg           Leviticus. 21:1 – 24:23

Gebaseerd op Sichot Kodesh 5725, vol 1, p. 25; likoetei Sichot, vol 36, pp. 82-85.

Ontwikkelende G’ddelijke Dienst

Kabbala leert dat onze verbinding met het G’ddelijke voortdurend ontwikkelt

De Eeuwige sprak tot Mozes: “Wanneer een rund of een schaap of geit geboren wordt, dan blijft het zeven dagen onder de hoede van de moeder en van de achtste dag af en verder kan het als vuuroffer voor de Eeuwige aanvaarbaar zijn.” (Leviticus. 22:23)

De esoterische betekenis van de mitzwa is als volgt:

“Moeder” is de significatie van het intellect, omdat het intellect “leven geeft aan” de emoties. Wanneer het intellect de deugd van iets inziet, “geeft het leven” aan een emotie van liefde er voor, wanneer het ongewenste schadelijkheid van iets herkent “geeft het leven” aan een emotie van haat of angst er voor, enz. Het dier is de significatie van de emoties, omdat dieren geleid worden door hun instinctieve emotionele vermogens en niet door intellect. Het “dierlijke” aspect van de mens is dus zijn matrix van emoties.

Wanneer een emotie is “geboren”, moet die worden “uitgebroed”, met andere woorden, volwassen worden door het intellect. Dit is een proces van zeven “dagen”, met andere woorden, een zevenvoudig proces, één voor elk van de zeven basis emoties. Alleen nadat de emoties dus zijn volgroeid, zijn zij geschikt om te worden “geofferd aan G’D”, met andere woorden, deel worden van de psyche van een mens toegewijd aan de dienst van G’D.

Dit zijn de vastgestelde feestdagen van de Eeuwige, die jullie als een oproep tot bijzondere wijding op de hiervoor bepaalde tijd moeten afkondigen. (Leviticus. 23:4)

De drie pilgrim feesten werden vastgesteld in verbinding met de landbouw cyclus: Pesach vindt plaats wanneer de producten beginnen te rijpen, Shavoeot wanneer het graan wordt geoogst en Soekot aan het eind van het seizoen, wanneer de producten worden geoogst van de velden.

Chasidoet interpreteert deze correlatie als volgt:

G’D refereert aan het Joodse Volk als aan Zijn “producten”. (zie Jeremia. 2:3, Hosea. 2:25) Juist zoals iemand graan zaait in de hoop een grotere teruggave te oogsten, “plant” G’D zielen in de fysieke wereld om dat zij veel meer moeten bereiken dan zij kunnen in de spirituele sferen.

De wijze waarop graan groeit is eveneens een les voor mensen. Het zaad zoals wij het planten. Pas wanneer de uiterlijke bedekking van het zaad bederft en de vorm van het zaad zoals wij het kennen wordt afgescheiden en ophoudt te bestaan, kan groei beginnen. Omdat het oorspronkelijke zaad per se niet langer bestaat, is het nieuwe gewas niet meer beperkt door de limitaties van de oorspronkelijke vorm van het zaad.

Hetzelfde geldt voor de menselijke groei. Ego staat in de weg voor groei. Het is alleen wanneer het wordt overwonnen en geneutraliseerd dat de ziel zijn volle potentie kan bereiken.

Shabbat Shalom

Na de dood- Heilig.  Leviticus. 16:1 – 18:30, 19:1 – 20:27

De spirituele oorsprong van de offers van Cain en Hewel (Abel) verduidelijken de esoterische waarheid van verboden vermenging.

Geschriften van Rabbi Jitzchak Luria

Het Thora gedeelte van deze week bevat de mitzwa betreffende het verbod op het vermengen van wol en linnen, bekend als “shaátnez”

Het verbod op “shaátnez” wordt uitgelegd in de context van de esoterische dimensie van de overtreding van Cain en Hewel. In deze context wordt de mystieke essentie van wol en linnen en hun plaats in de spirituele hiërarchie ook verklaard.

Cain en Hewel waren zonen van Adam en Chava (Eva). Na de verdrijving uit de Tuin van Eden, werkte Cain als landbouwer en Hewel als herder. Cain bracht G’D een offer van zijn gewassen en Hewel een offer van zijn kudde, maar G’D accepteerde het alleen het offer Hewel. Er zijn een aantal verklaringen waarom dit zo was, maar hier richt zich de uitleg op het feit dat Cain’s offer van linnen was.

Het is bekend dat onze geleerden hebben gezegd dat als iemand zijn veld verpacht aan een ander persoon voor zeven jaren [of minder], de laatstgenoemde het niet mag zaaien met vlaszaad (Bava Metzia 109a). De reden hiervoor, verklaart de Talmoed, is dat vlas de energie van de aarde uitput en dat het zeven jaar duurt voordat het zich heeft hersteld.

Onze Wijzen noemen de vlasplant bovendien een “boom” type, omdat er is geschreven “….en verborg zich te midden van het vlasbos” (Joshoea. 2:6)

Esoterisch refereert de bovenstaande uitspraak, de energie van de aarde, aan het innerlijke vermogen van de sefira van Malchoet, zoals is geschreven, “….een offer aan G’D van de vruchten van de aarde” (Genesis. 4:3).

Een van de benamingen van Malchoet is “aarde”, aangezien Malchoet de laagste sefira is en dus het “grond” niveau is van elke wereld. Bovendien, de G’ddelijke energie van de hogere sefirot is “gezaaid” in de “grond” van Malchoet, voortbrengend en vruchtgevend in de daarop volgende wereld.

Weet dat alle vegetatie en bomen manifestaties zijn van Malchoet van Yetzira.

De vier werelden (Atziloet, Beria, Yetzira en Asiya) correleren respectievelijk met de vier “koninkrijken” van het geschapene: mens, dier, vegetatie en mineraal. Dus het vegetatieve koninkrijk is geworteld in de wereld van Yetzira. Thematisch is dit zo omdat Yetzira de wereld van emoties is, die “groeit”en “tot rijpheid” komt door deugdzaamheid van het licht van het intellect dat op hen, de emoties schijnt.

Omdat het vegetatieve koninkrijk allegorisch de wereld van Yetzira is, is de grond waarin het plantenleven groeit, allegorisch de Malchoet van Yetzira.

De energie van de aarde is de spirituele kracht die Tiferet in haar achterliet toen hij haar als eerste tot een houder, een vat maakte. (Zohar II:101b)

De Wijzen zeggen dat “een vrouw alleen een overeenkomst aangaat met iemand die haar tot een houder, een vat maakt”(Talmoed, Sanhedrin 22b), met andere woorden, met haar eerste echtgenoot die haar heeft ontmaagd en haar tot een ontvanger van zijn zaad heeft gemaakt. De wijzen zinspelen hier op een psychologische transformatie die plaats vindt in de vrouw als zij voor de eerste keer een huwelijkse relatie ervaart, die gedeeltelijk zal worden verhelderd in deze passage, waarin deze spirituele kracht wordt geïdentificeerd als Daát.

Tiferet refereert hier aan Zeir Anpin in het algemeen en Malchoet aan Noekva.

Meer gedetailleerd, het is de Naam Ban, [de Naam Havayah letter voor letter gespeld hebbend de numerieke waarde van 52], en het is in haar Yesod. Om deze reden wordt het een “boom”genoemd.

De innerlijke energie van Noekva wordt gerepresenteerd door de Naam Ban.

Cain nu, verhief de letters die gebruikt worden om deze letter voor letter gespelde Naam Ban aanwezig in Malchoet tot aan Tiferet, als “feminiene waters”. De overtreding was dat deze Naam altijd in Malchoet moet blijven om “feminiene waters” te verheffen, zodat [Malchoet] het Hemelse Licht kan ontvangen als “masculiene waters”, beide blijven in haar.

“Masculiene waters” en “feminiene waters” zijn in Kabbalistische begrippen voor respectievelijk “opwekken van Boven” en “opwekken van Beneden”. Zoals we eerder hebben gezien, verlangt het ingeboren vrouwelijk principe naar vereniging met het mannelijke principe, om de vrouwelijke drang tot concretisering van G’ddelijk bewustzijn te verbinden met de mannelijke drang in de wereld tot steeds meer abstracte en verheven niveaus van G’ddelijke bewustzijn. Zonder verjonging door het mannelijke, verliest het vrouwelijke de inspiratie en bezwijkt aan de “gravitatie” invloed van de fysieke realiteit die zij aanvankelijk streeft te overwinnen.

Doch Cain was niet enkel van plan om de “feminiene waters” te verheffen, maar eerder in zijn geheel te verwijderen van Noekva, helemaal teruggeven aan hun oorsprong in Zeir Anpin zelf.

Cain trachtte het vrouwelijke, bij wijze van spreken, te transformeren naar het mannelijke, daarbij zijn G’ddelijke missie en bestemming opgevend, als aandrijving tot concretisering van G’ddelijk bewustzijn in de wereld, en daardoor blijvend in de abstracte sfeer van Zeir Anpin, de emoties per se.

Dit is de esoterische en mystieke analogie van vlaszaad die de energie van de aarde uitput voor zeven jaren. De “energie van de aarde” is de Naam Ban, die de innerlijke G’ddelijke kracht van Malchoet is. Vlaszaad haalt alle energie uit de zeven lagere sefirot die in haar schuilt en verwijst hier naar zeven jaren.

Shabbat Shalom             

Zij geeft zaad – Melaatse Leviticus. 12:1 – 13:59, 14:1 – 15:33

RABBI SHIMON BAR JOCHAI

Het zuiveren van Adam

Zohar III p. 48a.

Als een mens (in het Hebreeuws, ‘adam’) in de huid van zijn vlees….[ een melaatsachtige infectie heeft] (Leviticus. 13:2)

We hebben geleerd dat mensen [in de Thora] op [vier] verschillende wijze worden verwezen naar: “adam”, “gever”, “enosh” en “ish”. (Shabbat 54b) [Al deze namen hebben dezelfde betekenis, “een mens”, maar] de meest aanzienlijke onder hen is “adam”, zoals is geschreven: “G’D schiep de mens [“adam’] naar zijn beeld”(Genesis. 1:27); “Want naar het beeld van G’D heeft Hij de mens [“adam’]  geschapen” (Genesis. 9:6). Deze versregels hanteren niet de termen ““gever”, “enosh” en “ish”. Vanuit deze verzen kunnen wij concluderen dat de titel “adam” verwijst naar een mens van G’ddelijke status.

In feite zijn deze titels coderingen voor de vier niveaus van de ziel en corresponderen zij naar de vier werelden, respectievelijk: “Adam” is het niveau van de ziel die“Chaya” wordt genoemd (aangeduid in de Zohar als “Neshama van de Neshama”), welke zich manifesteert in chochma, en correspondeert met Atziloet; “gever” is het niveau van de ziel die “Neshama”wordt genoemd, welke zich manifesteert in bina en correspondeert met Beriya; “enosh” is het niveau van de ziel die “Roeach” wordt genoemd, welke zich manifesteert in de zes emotionele eigenschappen van Zeir Anpin en correspondeert met Yetzira; ´ish”is het niveau van de ziel wat “Nefesh” wordt genoemd, welke zich manifesteert in malchoet en correspondeert met Asiya.

Echter Rabbi Jehoeda zegt: Maar het staat geschreven, “Wanneer een persoon [adam] een verzoeningoffer brengt aan G’D” (Leviticus. 1:2). Schijnt dit de stelling te weerleggen dat “adam” de meest aanzienlijke titel of benaming is voor de mens, omdat, wie moet een verzoenend offer brengen? Een zondaar, en toch wordt de term “adam” gebruikt!

Hoe kan dit van toepassing zijn op een persoon die op het niveau van Chaya-chochma- Atziloet is?

Rabbi Jitzchak antwoordt: De [fysieke] wereld en de hogere en lagere werelden worden allen gedragen door de offergaven, welke een groot genoegen zijn voor de Heilige, Geprezen Zij Hij. Nu, wie is geschikt om een offergave te bieden die G’ddelijk genoegen teweeg brengt? Alleen de meest achtenswaardige persoon die “adam” genoemd wordt!

M.A.W. alleen een persoon op het hoogste niveau heeft de mogelijkheid om hemel en aarde te dragen.

Rabbi Jehoeda reageert: Maar het vers, “Als een mens in de huid van zijn vlees een lepra-infectie heeft….zal hij voor Aaron gebracht worden” (Leviticus. 13:2) en “Wanneer een mens is getroffen door een lepraplaag zal hij voor een priester worden gebracht”(ibid. 13:9) schijnt dit te weerleggen?

[Rabbi Jitzchak legt uit]: Het is juist zo een persoon wie de Heilige, Geprezen Zij Hij, wenst te zuiveren, meer dan iemand anders. Een persoon op een hoog spiritueel niveau zal niet blijven zoals hij is [zonder rectificatie]. En om die reden verklaart het vers, …”hij zal voor Aaron worden gebracht” en “hij zal voor een priester worden gebracht”. Het zegt niet, “hij zal komen of gaan”, maar eerder, “hij zal worden gebracht” [door anderen]. Want iedereen die zo een persoon ziet is verplicht om hem voor een priester te brengen, aangezien een mens van dit heilige gehalte niet kan blijven in de staat zoals hij is.

Omdat de werelden niet kunnen worden ondersteund zonder zo een persoon, is het in ieders voordeel dat zo iemand zal wordt genezen. De enige vraag die overblijft is hoe een persoon van zo’n hoog spiritueel niveau getroffen worden door melaatsheid? Commentatoren verklaren dat ofschoon zo’n persoon alles binnen zijn mogelijkheid heeft gerectificeerd, er nog altijd kleine hoeveelheden spirituele verspilling overblijf, die een boven natuurlijke infectie veroorzaken in zijn buitenste niveaus, zijn huid. In feite, vóór de infectie is bestempeld door een priester als “onzuiver”, is het een zeer hoog niveau van G’ddelijke illuminatie, ofschoon het aspect bekend is als “ferme strengheid”. Om deze rede moet hij voor de priester worden gebracht, de mens van chesed (barmhartigheid), die de mogelijkheid heeft om harde strengheid te verzachten en het om te zetten in pure goedheid. ( Rabbi Shneur Zalman van Liadi, Likoetei Thora, Tazria 22b)

SHABBAT SHALOM

Achtste    Leviticus. 9:1 – 11:47

Rabbi Jitzchak Luria

Koshere Dieren en Kabbala

Geschriften van de Ari, Sefer HaLikoetim.

Koshere dieren zijn dieren die gedomesticeerd zijn (rundvee, schapen en geiten), zeven soorten wilde beesten, vier typen sprinkhanen en verschillende soorten gevogelte en vis.

De mens is in het algemeen afgeleid van Zeir Anpin, terwijl de beesten en het vee zijn afgeleid van Noekva [van Zeir AnpinI], en vis, sprinkhanen en gevogelte van Yesod van Zeir Anpin. Om die reden is de numerieke waarde van het woord voor “vis” [in het Hebreeuws, “dag”] 7, want Yesod is de zevende sefira. Bovendien “geeft Yesod aan de arme” [in het Hebreeuws, “gomel daliem”], voor de initialen van deze uitdrukking worden de zelfde letters gebruikt als voor het woord “vis”.

Yesod is feitelijk de zesde sefira van de middot, maar aangezien ze een paar vormt met Malchoet, de zevende sefira, mag het evenzeer in deze context als zevende sefira beschouwd worden. Malchoet wordt geacht “de arme”te zijn, omdat het niet een innerlijk gehalte van zichzelf bezit. Aangezien de inhoud van de voorafgaande sefirot door Yesod wordt gekanaliseerd naar Malchoet, mag van Yesod gesproken worden als of ze “geeft aan de arme”.

Met name is [vis] afgeleid van de staat van Chesed gegeven aan Yesod voor zijn eigen doel; dit is de reden waarom zij in water leven.

Bepaalde aspecten van Chesed worden alleen door Yesod gekanaliseerd, terwijl andere een deel worden van Yesod (aangezien Yesod hoofdzakelijk een sefira van overbrenging is, het reflecteert het gevend aspect van Chesed). In de beeldspraak van Kabbala, is water een metafoor voor Chesed (en daarom een manifestatie van Chesed), daar water altijd neerwaarts stroomt en de bron van het leven is.

Sprinkhanen zijn ontleent aan de staten van Gevoera [binnen Yesod] als zij opwaarts terugkeren. Dit is de esoterische betekenis van het vers: “Strek je hand over…..de sprinkhanen en zij zullen opstijgen……(Exodus. 10:12), want zij manifesteren het principe van om hoog gaan.

Om gepast over te brengen, moet Yesod zowel Gevoera als Chesed tonen, aangezien zonder ophouden en onbegrensd geven nooit effectief is. Dit element van terugtrekking of beheersing binnen Yesod is belichaamd is sprinkhanen.

De numerieke waarde van het Hebreeuwse woord voor “gevogelte” [“oaf] is gelijk aan dat van het woord “Joseph” [“Josef”]. Joseph personifieert de sefira van Yesod. Daarom vliegen vogels, want zij manifesteren ook het principe van opstijgen, zoals de staten van Gevoera keren zij terug en vliegen opwaarts.

De zeven herders van Israël (Abraham, Isaak, Jacob, Mozes, Aaron, Joseph en David, in die volgorde) corresponderen met en personifiëren de zeven emotionele sefirot van Chesed tot Malchoet. Joseph personifieert hoofdzakelijk Yesod omdat hij ten eerste, het hele koningrijk (Malchoet)  van Egypte ondersteunde en van voedsel voorzag gedurende de jaren van hongersnood, ten tweede zijn seksuele integriteit behield ( seksualiteit wordt geassocieerd met Yesod, de sefira van paring) zelfs bij onderdompeling in de verdorven cultuur van Egypte.

Aangezien vis en sprinkhanen ontleend zijn aan de sefira van Yesod waaraan wordt gerefereerd als zijnde “levend”, vereisen zij geen rituele slachting [zoals wordt gedaan bij rund en vee], maar slechts “verzameld”.

De mens, gecreëerd “in het beeld van G’D”, geeft in zijn lichaam en ziel de structuur weer die de sefirot aannemen wanneer zij een partzoef vormen. De analogie tussen de ledematen van het lichaam en de sefirot zijn als volgt:

Yesod correspondeert dus met het voortplantingsorgaan en Yesod van Zeir Anpin met het mannelijke voortplantingsorgaan. Nogmaals, dit is omdat de sefira van Yesod de overbrenging is tussen de ene partzoef en de volgende. Om de inhoud van de voorafgaande sefira over te brengen, moet Yesod zich volkomen concentreren op zijn doel.

We zien dit in het dagelijkse leven: iemand kan niet effectief communiceren met een ander persoon als hij is afgeleid en zijn gedachten ergens anders zijn. Fysiek kan het mannelijke voortplantingsorgaan niet het zaad overbrengen dat het in zich draagt, noch kan het vrouwelijke voortplantingsorgaan het zaad van de man ontvangen, tenzij zij volkomen op elkaar zijn geconcentreerd. Deze concentratie of gerichtheid wordt in Kabbala omschreven als “zijnde in leven”, juist zoals in Joods Recht het recht opstaande voortplantingsorgaan “leven” wordt genoemd (en in zijn slappe vorm, “dood”).

Evenzo, effectieve communicatie wordt gekarakteriseerd door levendigheid en opwinding, in tegenstelling tot een “uitdrukkingloos gezicht “ dat de luisteraar niet stimuleert. Yesod , wanneer het tenminste efficiënt handelt, wordt dan de “levendige”sefira genoemd.

Dus de dieren (vis en sprinkhanen) die afgeleid zijn van deze sefira worden geacht intrinsieke levenskracht te bezitten en behoeven daarom op geen enkele manier een ritueel proces te ondergaan om hen geschikt te maken voor Joodse consumptie. (Merk op dat de Arizal tot nu toe nog niet heeft verklaard waarom gevogelte, alhoewel afgeleid van de zelfde sefira, geen rituele slachting behoeft.

Dit is niet het geval met rundvee: zij zijn afgeleid van Noekva van Zeir Anpin en behoeven daarom rituele slachting.

Rundvee wordt beschouwd als een lager niveau van leven dan gevogelte en sprinkhanen. Opdat hun levenskracht naar behoren zal worden opgenomen, moet het een bijkomend rectificatie proces van rituele slachting ondergaan. Door dit proces is de inherente levenskracht van het dierlijk vlees veranderd en in staat om te worden geabsorbeerd in spiritualiteit zodat het geconsumeerd kan worden door een Jood.

De Arizal richt zich nu tot de discussie met betrekking tot het onderwerp van de vogels.

Nu is het zo dat de engelen voortkomen van de Yesod van Zeir Anpin van Atziloet. Deze Engelen zijn [spirituele] vogels die van dit niveau zijn afgeleid. Zoals is gezegd van [de engel] Gabriel, “en de vogel zal vliegen in de hemel” (Genesis. 1:20). In tegenstelling hiermee, zijn fysieke vogels zijn van Yesod van Zeir Anpin van [de drie lagere werelden] Beriya, Yetzira en Asiya.

Daar waar de fysieke vis en sprinkhaan voortkomen uit Yesod van Zeir Anpin van Atziloet, komt gevogelte slechts voort van de projectie van dat niveau op de lagere werelden. Het verschil tussen Atziloet en de drie daarop volgende werelden is dat het doordringende bewustzijn in de wereld van Atziloet totaal ondergedompeld is in de G’ddelijke Aanwezigheid. “Bewoners” van deze wereld kunnen zichzelf niet als onafhankelijke wezens voorstellen, maar eerder als aspecten van G’ddelijkheid. In de lagere werelden is het doordringende bewustzijn dat van zelfbehoud; de “bewoners” van deze werelden zijn zich van zichzelf bewust als onafhankelijke entiteiten, hoewel onderhevig aan G’ddelijke leiding. Dit wordt aangegeven door het feit dat vissen in het water moeten leven, dat wil zeggen, hun existentie is praktisch compleet afhankelijk  onderdompeling in de oceaan, net zoals de “bewoners”van de wereld van Atziloet totaal ondergedompeld leven in G’ddelijk bewustzijn.

Dit is de esoterische betekenis van [ de uitspraak van onze wijzen dat gevogelte] uit de modder is gecreëerd [met andere woorden, een mengsel van water en aarde] (Choelien 27b). Zeir Anpin van Beriya, die mannelijk is, existeert in de vrouwelijke wereld, want alle lagere werelden zijn massa’s van Noekva van Zeir Anpin [van Atziloet].

Elke wereld is gecreëerd uit Noekva (feminiene partner) van Zeir Anpin van de voorafgaande wereld, net zoals een fysiek kind wordt gecreëerd uit zijn ouders. En juist zoals de ouders (en in het bijzonder de moeder) het nieuw geboren kind moeten grootbrengen, is Noekva van Zeir Anpin van elke wereld afzonderlijk belast met de taak om het licht of bewustzijn, van zijn wereld in de wereld daaronder te verspreiden. Omdat alle drie lagere werelden (Beriya, Yetzira en Asiya) gemeenschappelijk als werelden het onafhankelijk bewustzijn delen, kunnen zij gezamenlijk worden gegroepeerd en worden beschouwd als te voorschijn gekomen als een groep uit de “baarmoeder”van Noekva van Zeir Anpin van Atziloet. Aangezien de drie lagere werelden dan de rol overnemen van de ontvanger vis-à-vis Atziloet, in zoverre voorbestemd dat zij zoveel mogelijk het  bewustzijn behorend bij de wereld van Atziloet absorberen, worden zij als feminien beschouwd en het masculiene relatief aan elkaar.

Terwijl water in mystieke zin refereert aan de sefira van Chesed , refereert aarde aan de sefira van Malchoet, de laagste van de tien sefirot en de allegorische “bodem” van de wereld waartoe het behoort.

Het volgt zo [dat de lagere werelden] de ontrokken staten van Chesed zijn nadat zij “ontwikkeld/verwerkt” zijn door Noekva van Zeir Anpin van Atziloet. Dit is de esoterische betekenis van het vers “En de vogels zullen zich vermeerderen op aarde” (Genesis.1:22), implicerend dat zij zijn gecreëerd uit de aarde. [Maar aangezien ook wordt aangegeven: “Laat het water wemelen van…….vogels (Ibid. 1:20), betekent het dat de vogels ook zijn gecreëerd uit het water op de aarde, met andere woorden, de staten van Chesed in Yesod van Zeir Anpin. Daarom hebben zij schubben op hun voeten als vis, aan de andere kant, vliegen zij als sprinkhanen.

Gevogelte is dus gecreëerd uit elementen van zowel Chesed als Gevoera en bezit daarom visachtige en sprinkhaanachtige karakteristieken. Omdat zij niet direct afgeleid zijn van de wereld Atziloet, maar van Atziloet als zij “ontwikkeld/verwerkt”, verminderd en afgezwakt in de lagere werelden, is rituele slachting vereist voor zij kunnen worden geconsumeerd.

SHABBAT SHALOM

Draag op    Leveticus.  6:1 – 8:36

Van begin tot eind spreekt het Thoragedeelte van deze week over de verschillende offers die gebracht werden in het Tabernakel en later in de Tempel. De offers dienden verschillende doelen. Er waren dagelijkse offers om ons elke dag met G’D te verbinden, speciale offers in verband met verschillende feestdagen, dankoffers en zondeoffers, vredeoffers en eerstgeboren dieroffers. De Wijzen verklaren dat met de verwoesting van de Tempel, haar heiligheid elk Joods individu omringt. Door onze gebeden, eetgewoonten zoals voorgeschreven en pogingen G’D’s aanwezigheid in deze wereld te reveleren, herscheppen wij de energie van de Tempel en brengen wij verbinding met G’D voort, met ons en met de wereld.

Rebbe Mendel van Kosov schreef dat in de tijd van de Tempel, wanneer een persoon in zonde zou vervallen, hij een offer zou brengen en er daardoor voor worden verzoend. Heden ten dage bereiken we het zelfde door vermeerdering van tzedaka. Maar hoe geven we op Shabbat wanneer we geen geld gebruiken? We inviteren één of meerdere behoeftigen of alleenstaande personen ( elke gast is goed). De gasten eten en de huisbewoners zijn verzoend. Trouwens, in verband met de gewoonte om elke dag tzedaka te geven, geven we op vrijdagmiddag voor een tweede keer, of de middag voor een feestdag om de heilige dag ook te beslaan.

En de Eeuwige sprak tot Mozes, “ Draag [in het Hebreeuws, ‘tzav’]) Aaron en zijn zonen het volgende op, ‘Dit is de Thora voor het in vlammen opgaand offer”. (Leviticus. 6:1-2)

Rashi verklaart dat het woord “tzav” alleen wordt gebruikt in het geval waarin op snelheid wordt aangedrongen of een bijzonder enthousiasme in het uitvoeren van een mitzwa, en dat dit onmiddellijk van toepassing is, nu en voor altijd. De Lubavitcher rebbe zegt dat “tzav” zinspeelt op hoe wij verondersteld worden elk van de mitzwot te doen, betekenend dat zij energiek gedaan moeten worden, doordrenkt met vreugde en hevig verlangend om de wens van onze Schepper te vervullen. Rashi’s keuze van het woord “onmiddellijk” laat ons zien dat wanneer een mitzwa tot ons komt, we het niet moeten uitstellen, maar onmiddellijk moeten uitvoeren. Zijn gebruik van het woord “voor altijd” houdt in dat deze handeling niet eenmalig is, maar continueert tot het einde der tijden in twee dimensies; ten eerste brengt het vruchten voort, fruit van vruchten en ten tweede, de handeling van de mitzwot zelf continueert voor altijd. Parashat Tzav gaat gewoonlijk Pesach vooraf en het is gepast dat we Pesach  en het jaar dat volgt, ingaan met een gewaarwording van wat het doen van een mitzwa is.

De Shabbat voor Pesach wordt Shabbat HaGadol (“de Grote Shabbat”) genoemd, omdat onmiddellijk voor onze verlossing uit Egypte, op de 10^e van de maand Niesan, elke familie het gebod kreeg opgelegd om een lam uit te kiezen voor het brengen van hun Pesachoffer vier dagen later. De Midrash zegt dat Mozes verbaasd was: “Weet U niet dat het lam een god voor hen is?” En G’D antwoordde, “Het is beter om Mij onmiddellijk te geloven”! Israël zal Egypte niet verlaten voordat zij de god van de Egyptenaren in aanwezigheid van hen hebben geslacht, om aan te tonen dat hun goden niets zijn”. En zo gebeurde het dat in dat jaar de 10^e van de maand Niesan viel op Shabbat. De eerstgeborenen van de Egyptenaren verzamelden zich en vroegen de Joden wat zij aan het doen waren en de Joden antwoordden dat het lam diende als Pesachoffer voor G’D omdat Hij de eerstgeborenen van de Egyptenaren zou treffen. Dit is de betekenis van het vers in het ochtendgebed van Shabbat “de Egyptenaren te treffen met hun eerstgeborenen”. Dit is een belangrijke gebeurtenis en de 10^e van de maand Niesan zou waardig geweest zijn als feestdag, ware het niet dat Miriam stierf op de zelfde datum veertig jaar later, dus in de plaats daarvan vieren we het jaarlijks op de Shabbat vóór Pesach. Zorg ervoor dat je het vermeldt aan de Shabbat tafel.

Het feitelijk basis idee van Shabbat HaGadol is dat je slechts een paar dagen hebt tot Pesach en de Seder. Al dan niet verantwoordelijk voor het schoonmaken, Seder voorbereidingen, niemand kan garanderen dat jij en diegene die verantwoordelijk zijn het meeste uit de feestdag zal halen, behalve jij zelf. De heilige Ari van Safed verzekert dat door het nakomen van de Voorschriften van Pesach we zullen worden verlost van al onze spirituele en fysieke limitaties. Dit echter zal alleen gebeuren als er voorbereidingen zijn getroffen.

Één voorbereiding (een andere reden waarom het Shabbat HaGadol wordt genoemd) is de gewoonte dat iedereen gaat luisteren naar zijn Rabbi die spreekt en uitleg geeft over de voorschriften van Pesach, één van de meest belangrijke verhandelingen van het jaar. Elke gemeenschap heeft zijn specifieke nuances, dus is het belangrijk om een locale expert te horen.

Nog een andere voorbereiding is het wijdverspreide en aanbevolen gebruik om de Haggada te lezen rond Mincha, het middaggebed op Shabbat HaGadol; dit was toen de eigenlijke verlossing begon. Het helpt ons ook de tekst voor de Seder fris en eigen in onze gedachten te hebben.

SHABBAT SHALOM